14 t/m 24-8 WK Dames Coruche Portugal Rio Sorraia

Ik was er, samen met Ed Audenaerd, al ruim een week op het moment van de wedstrijd. Het materiaal moet nu eenmaal ter plekke geraken en dat is nu niet bepaald een peuleschilletje als je een kampioenschap hebt ergens in het midden van Portugal.

De reis verliep eigenlijk nog niet zo slecht. Met Ed valt er natuurlijk genoeg te bepraten over het vissen en dat is niet slecht tijdens zo’n rit. We vertrokken heel vroeg om het verkeer zo goed mogelijk te vermijden en dat bleek goed gepland. Vroeg in de avond al in Spanje en daar overnacht en de volgende morgen het laatste stuk. Het was te doen allemaal.

De visserij in Coruche is op zich prachtig en bijzonder technisch. Dat hebben de eerdere bezoeken daar wel geleerd.
Heel veel matchvissen op barbelen met hele zware matchdobbers en amper of geen lood op de lijn. Vissen met hele kleine haakjes ook.
Dit jaar zouden er bovendien heel veel alvers zijn. Niet bepaald iets voor ons om heel gelukkig mee te zijn.

Een van de eerste dingen die Ed en ik deden na aankomst was het verzamelen van genoeg fijne steentjes om eventueel de geplakte maden mee te verzwaren indien nodig. We deden dat alleen bij zo’n 38 graden en het resultaat was dat het zowel bij Ed als bij mij na een tijdje zeven zowat zwart voor de ogen werd.

Nadat de rest van het team op zondag was aangekomen begon op maandagmorgen de trainingsweek en dat werd een hele zware week.
Vissen in Coruche is nu eenmaal bijzonder zwaar. Je vist daar op een soort van strand dat letterlijk ieder voorjaar weer “uit de rivier wordt getrokken”, het is er ongelooflijk warm, en om dat strand te bereiken moet eerst alles over een muur heen worden getild.

We leerden iedere dag weer een beetje meer over de matchvisserij daar en wisten enkele hele grote barbelen te vangen tijdens de trainingen. Chantal Mensink ving er zelfs een van bijna twee en een halve kilo, een prachtvis.

In het verloop van de trainingsweek bleek dat er ook nog een andere visserij aan het ontstaan was die we hier nooit eerder hadden gezien. Er bleken ook, en dan met name in 1 van de vakken maar soms ook wel elders, plotseling ook behoorlijk wat carassio’s rond te zwemmen die vooral werden gevangen met de vaste stok. Het probleem was om ook deze visserij weer onder de knie te zien krijgen. Moeilijk want een en ander werd eigenlijk pas duidelijk tijdens de laatste trainingen.

Het werd uiteindelijk geen succesvol dames-wk, zo eerlijk moeten we zijn. We wisten op voorhand dat de visserij voor ons bijzonder moeilijk zou zijn en dat is ook wel gebleken. Wel enkele goede vakresultaten, vooral op de eerste dag, maar uiteindelijk was het allemaal niet voldoende voor een top-klassering.
We eindigden als 8e en dat kan natuurlijk beter. Beste Nederlandse visster was Anja Groot met in totaal 6 punten en daarmee was ze 7e dacht ik.

Volgend jaar staat voor dit kampioenschap Belgie op het programma. Bernissart om precies te zijn, hetzelfde parkoers als dat van het EK van dit jaar. Op voorhand gezien zou ons dat iets beter moeten kunnenliggen en bovendien hebben we natuurlijk inmiddels ervaring opgedaan daar.
Nu is dat echter nog heel ver weg om er al teveel aan te denken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *