3 t/m 14-9 WK Senioren Slovenie Radece/Sevnica Sava

Het is alweer een jaar geleden zowat dat we in Kroatie met ons team wereldkampioen werden en dus stond er weer een nieuw kampioenschap voor de deur inmiddels.
Ik wil over dit jaar nog wel even kwijt dat het een prachtige ervaring was om als wereldkampioen aan alle Internationale toernooien mee te doen. We hebben heel wat respect ontvangen moet ik zeggen. Prachtig!

Hoe mooi ook de prestatie was, het was een prestatie die alweer verleden tijd is en in de sport, en zeker ook in onze sport, mag je best wel even genieten van een succes maar ook moet je er niet al te lang in “blijven hangen”. Daar is trouwens in de praktijk ook maar amper kans op.

Het WK Senioren in Slovenie zou een totaal ander WK worden dan dat van het afgelopen jaar, dat wist ik al voordat we ook maar vertrokken waren richting Slovenie. Ook wist ik dat het verdedigen van onze titel een hels karwei zou worden.

Ik kwam hier inmiddels voor de 5e keer en al onze vissers waren hier al eerder. Het probleem hier echter is dat alles telkens weer totaal anders is. Ook maakt het heel veel verschil uit wanneer precies je hier bent. Bijvoorbeeld Juni is weer totaal anders dan September.

De rivier de Sava is een van de meest fantastische viswater die ik al heb gezien. We hebben het hier over een echte natuurrivier die hier door bovendien een prachtige streek stroomt op weg naar Kroatie en uiteindelijk Servie waar hij in de Donau uitmondt.

De visserij is er gewoon prachtig, zeker in September wanneer er werkelijk volop vis te vangen is.
Het enige moeilijke hie is dat er ook regelmatig regen valt en die regen komt ook in de Sava terecht natuurlijk via allerlei zijrivieren. Na die regen stijgt het water en wordt het meer gekleurd.
Waar we dit bij eerdere bezoeken altijd net voor de wedstrijd meemaakten regende het nu al toen we aankwamen en die regen had zeker invloed op het water.
We merkten het tijdens een trainingsdag voorafgaand aan de officiele trainingsweek toen het water net veranderde van kleur en harder begon te stromen. Ook daar heeft zoiets natuurlijk een negatieve invloed op de vangsten.

Dit WK was bovendien zo groot van omvang dat het normale parkoers bij Radece gewoon te klein was. Er konden daar maar 3 sectoren worden geplaatst. De andere 2 sectoren stonden in Sevnica, zo’n 10 kilometer onderstrooms van Radece.
Dit compliceerde het hele verhaal enorm want de visserij daar is totaal anders met veel meer kleine vis en, jawel, alvers.

Ik kan niet anders zeggen dan dat we een prima trainingsweek hadden met zijn allen. Het was trouwens zowieso een goede week met dit inmiddels ervaren team. Iedereen weet inmiddels perfekt waarom het draait en hoe een en ander aan te pakken. Een garantie voor succes is zoiets natuurlijk alleen nooit.
We vingen bijzonder goed op zowat iedere dag voor waar we zaten. Veel zeggen doet dat echter niet, het is maar trainen natuurlijk en bovendien veranderde hier alles tijdens de trainingsweek.

Na de twee regendagen van bij onze aankomst werd het prachtig weer en dat hield in dat iedere dag het water weer wat meer schoon werd. Terwijl er op de eerste trainingsdag nog erg matig werd gevangen verbeterde alles met de dag, totdat zo tegen de donderdag, 2 dagen voor het kampioenschap dus, de normale watersituatie was bereikt. Prachtig “groenig” water (maar ook behoorlijk helder) en dat tezamen met veel vissen die inmiddels al eens gevangen waren zorgden voor een wat moeizamere visserij bij Radece. In Sevnica was het zowat precies andersom. Daar werd met de dag meer vis gevangen en bovendien op andere manieren.

Ik zag het al aankomen op de woensdag toen ik stond te kijken naar een Tjechische kennis die, al lachende en pratende met me, gemiddeld 7 alvers ving per minuut. Ik kon zo zien wat die visjes gemiddeld wogen en daarna een rekensommetje maken en dat leidde tot een totaal gewicht dat moeilijk of al helemaal niet te vangen zou gaan zijn op welke andere vismanier dan ook.

Tegen het week-end ontstond er tenslotte noch een andere visserij en dat was het vissen op kleine vimba’s tegen de bodem met korte hengels die “in de hand” gevangen konden worden. Ongelooflijk toch hoe zoiets op zulke wateren telkens weer gebeurt. Tja dat kan alleen maar als er hoeveelheden vis rondzwemmen waarover wij niet eens kunnen “dromen”.

Zo ontstond er al bij al een prachtig WK met op sommige plekken in Radece hele goede vangsten aan grote vimba’s en ook nu weer verassend veel barbelen in vergelijking tot de trainingsweek. Dat is hier telkens weer zo. Vaak was die visserij niet 4 uur lang vol te houden en gebeurde dat dus in combinatie met het vissen op alvers.
In Radece kwam er amper nog een lange vaste stok of bolo-hengel aan te pas, en dat terwijl we zo 3 dagen daar hadden getraind) en werd het een pure “snelheidsrace” op alvers en kleine vimba’s waarbij 300 stuks maar een gemiddeld resultaat opleverde.
Prachtig om te zien maar ook werkelijk niet in ons voordeel.

Als ik naar ons eindresultaat kijk dan zie ik 6 resultaten van de 10 (5 vissers x 2 dagen) die goed genoeg zijn om onderweg te zijn naar een teammedaille. De andere 4 vallen dan zwaar tegen en bijna altijd is dat daar waar het om kleine vis gaat.
Telkens weer blijkt dat het voor ons een gigantische handicap is dat we niet echt mee komen bij dat soort visserij. Frustrerend ook want hoe kunnen we ons verbeteren? Misschien door in de winter in sommige jachthavens te vissen maar vergelijkbaar is dat ook niet gewoon.

Dit kampioenschap kon alleen maar worden gewonnen door een absoluut topteam wat ook nog eens een hele goede organisatie had. Wat dat betreft kan je dan ook geen beter treffen dan het land dat won, Italie. Hongarije was een sterke 2e en Engeland liet na een 1e dag waarop men nog achter ons eindigde nog maar eens zien hoe je een “come back” maakt. Zij werden 3e. Ronduit een prachtig podium en uiteindelijk toch wel een teleurstellende 12e plek voor ons.

Ik kan en wil verder helemaal niemand iets verwijten. Iedereen heeft zijn stinkende best gedaan voor een beter resultaat en ik had eigenlijk te doen met de jongens die de “kleine vis sectoren” troffen. Zo groot waren vaak de verschillen niet eens met veel betere sectoruitslagen. Als je echter na het wegen van 8 vissers al 5 gewichten hebt gewogen van “ergens” in de 5700 gram dan weet je hoe klein de verschillen hier waren en ook dat je dit soort visserij gewoon perfekt moet kennen om goed te zijn.

Volgend jaar staat Bulgarije op het programma voor het WK. Op de roeibaan van Plovdiv zal het in ieder geval niet gaan om kleine vis dus dat is al zovast goed.

30-8 Clubkampioenschap Sportvisserijbelangen Zuidwest Nederland Vlaardingen Vlaardingse Vaart

Voor de vierde keer inmiddels werd de Finaledag hier georganiseerd en wat een prachtige dag is dat toch telkens weer.

Er is dit jaar een behoorlijke groei geweest van het aantal deelnemende teams en juist dat geeft me hier zo’n goed gevoel. Het blijkt gewoon dat we met dit op zich heel simpele concept echt wel in een bepaalde behoefte voorzien.
Nog even voor alle duidelijkheid een simpele uitleg. Op zo regionaal mogelijk gebied worden voorrondes gevist tussen 2 verenigingen die tegen elkaar hebben geloot. Beide verenigingen maken over de wedstrijd onderling alle afspraken, binnen het door ZWN aangegeven “kader” en met de “thuis vissende” vereniging die de keuze van het wedstrijdwater mag bepalen. De winnende vereniging gaat door naar de volgende ronde. Het mooie is dat de deelname per vereniging onbeperkt is in aantal. Je kunt dus best een wedstrijd krijgen van bijvoorbeeld 47 mensen van de ene vereniging en maar 10 van de andere. De Uitslag wordt simpelweg opgemaakt aan de hand van de beste 5 resultaten van iedere vereniging. Het is belangrijk om juist hier ook jeugdvissers de mogelijkheid te geven om mee te doen. Juist dan wordt hen het wedstrijdvissen geleerd. Als er een uitslag is van een Jeugdvispas-houder van een van de teams dan wordt deze uitslag verdubbeld.

Voor de Finaledag hadden zich 3 verenigingen geplaatst, HSV Groot Woudrichem, HSV De Baroniesche Hengelaars en HSV De Gender, de winnaar van afgelopen jaar.

Het werd ook dit jaar een prachtige Finaledag. De N.V. Marcel van den Eynde is al vanaf het begin partner bij deze wedstrijd en verzorgt voor alle deelnemers een verzameling van verschillende “goodies” en ook is er na afloop voor alle deelnemers altijd een heerlijk en goed verzorgd koud en warm buffet en zijn er voor de teams in de Finale gewoon flinke geldprijzen te winnen.
Het gaat natuurlijk uiteindelijk vooral ook om de vangsten en wat dat betreft is de Vlaardingse Vaart gewoon het perfecte water. Zowel met feeder-technieken als met de vaste stok is hier vaak volop vis te vangen en dat bleek ook nu.

De winst was er uiteindelijk voor HSV De Baroniesche Hengelaars die nog met vrij ruim verschil deze Finale in hun voordeel wisten te beslissen.

Ieder jaar weer verbetert dit Clubkampioenschap en komt er meer belangstelling voor, ook van andere Hengelsportfederaties. Wat zou het mooi zijn als dit iets landelijks zou kunnen worden.

Belangstellende verenigingen ( die zijn aangesloten bij Sportvisserijbelangen Zuidwest Nederland) kunnen zich aanmelden bij de Federatie.

16 t/m 23-8 WK Dames Ronquieres Kanaal Brussel-Charleroi

Het is eigenlijk inmiddels al gebruikelijk dat in deze belangrijke tijd van het jaar in het Internationale vissen allerlei emoties zich snel afwisselen. Het ene resultaat is vaak veel beter dan het andere en dan is zoiets ook logisch natuurlijk.
Eerlijk is eerlijk, “de stemming zat er niet echt in bij me” na het WK Jeugd waar ik toch wel grote verschillen zag tussen te Internationale top en ons maar lange tijd om erover te treuren is er gewoon niet want vrijwel meteen staat het volgende en ook belangrijke kampioenschap voor de deur. In dit geval was er net 1 weekje rust voordat alle energie aan het WK Dames moest worden gaan besteed.

Dit WK was dit jaar in het Waalse gedeelte van Belgie gepland, een streek waar het wedstrijdvissen nog bijzonder populair is trouwens.
Het uitgekozen parkoers was ronduit prachtig, net “onderstrooms” van “het heelend vlak”, een grote sluis in het kanaal waar alle boten de sluis invaren en dan zo’n 80 meter omhoog of omlaag worden getakeld voordat men zijn weg kan vervolgen.

De visserij hier was bijzonder ingewikkeld. Vooral in de week constant stijgend en weer zakkend water, een stroming die continu wijzigde, best veel scheepvaart, kortom allerlei omstandigheden die de visserij gecompliceerd maakten. Daar kwam dan nog bij dat de situatie op de zondag, en in mindere mate ook de zaterdag, weer heel anders is als gedurende weekdagen.

Natuurlijk, Belgie is voor ons niet zo heel ver weg en dat biedt natuurlijk extra trainingsmogelijkheden.
Er was best aardig wat afgetraind door onze dames in de maanden voorafgaand aan het kampioenschap en dat was super belangrijk. Alleen zo kreeg men het juiste gevoel over de precieze omstandigheden ter plaatse en dat zou nog een enorm voordeel blijken.

Op de zaterdag visten we een uitstekende dag waardoor we in het tussenklassement op de 4e plek stonden. Hoewel de dames al aan het begin van dit seizoen hadden aangegeven “voor de medailles” te willen gaan hier vond ik dat persoonlijk wel heel erg (te) ambitieus. Ik wil hier best bekennen dat ik dacht dat we voor medailles niet helemaal sterk genoeg zouden zijn als team en ik kon dan ook op zich best leven met die 4e plek.
Bovendien was er de sectoroverwinning van Anja Groot, voor het vierde jaar op rij nu bij de 1e dag van het Dames WK, die haar natuurlijk kanshebster maakte op Individueel succes. Ze had nu de gehele wedstrijd gewonnen zelfs, met toch wel wat meer gewicht dan de andere sectorwinnaressen. Een prima positie dus!

Alle info die tijdens de tweede wedstrijddag bij me binnen kwam wees nu niet meteen op een verbetering van onze teampositie. Dat viel ook niet mee want we stonden best behoorlijk achter op Frankrijk, Polen en Belgie.
Wel had Anja een geweldige kans op Individueel goud nadat ze de eindstek in het B-vak had geloot. Vanaf het begin van de wedstrijd “ontspon” zich daar een gevecht tussen Sandra Delien, Belgisch ploeglid en ook sectorwinnares tijdens de 1e wedstrijddag (die 2 plekken links van Anja had geloot) en Anja om de sectorwinst.

De uitkomst van dit gevecht was lange tijd totaal onvoorspelbaar, behalve dan dat beide dames met afstand voor stonden op de rest van de sector.
Lange tijd stond Anja ruim voor qua stuks maar de vissen van Sandra waren dan weer iets groter. Daarbij kwam dat Sandra in een korte tijd 3 flinke bonusvissen ving, waarna het bij haar weer iets moeilijker ging terwijl Anja toen weer een antal vissen ving.
Uiteindelijk was het verschil 240 gram in het voordeel van Anja.

Dat alles betekende nog steeds niets. In het A-vak had ook de voortreffelijk vissende Sarina Mertens haar vak gewonnen en in eerste instantie was verteld dat zij, behalve een aantal flinke voorns die ik haar zelf had zien vangen, een brasem van 2 kilo gevangen zou hebben en dat zou kunnen betekenen dat het totaalgewicht in haar voordeel zou kunnen uitvallen.

Waar dat soort berichten vandaan komen zal wel altijd een raadsel blijven, in ieder geval won Sarina prachtig haar vak maar ontbrak de 2 kilo brasem. Ik wist daarna dat Anja qua totaalgewicht nooit achterhaald kon worden en dat ze dus vandaag Wereldkampioene werd. Prachtig!!!!!

Net daarna kwam de grootste verassing van allemaal. Ingeborg Audenaerd, die trouwens tijdens de gehele trainingsweek geweldig had gevist, had een de laatste minuut een heel belangrijk zeeltje gevangen. Dat zeeltje was, geschat, zeker enkele punten waard in haar sector.
Die enkele extra punten zorgden voor een door mij echt onmogelijk geachte 2e plaats voor ons team, achter het terecht winnende en ijzersterke Frankrijk, maar net een puntje voor zowel Belgie (dat 3e werd) als Polen.
Met recht kun je zeggen dat “het balletje” hier en nu eens echt de goede kant opviel voor ons, iets wat vaak genoeg ook anders geweest is. Echt een schitterend teamresultaat!!!!

Een zilveren medaille voor ons team en de Individuele Wereldtitel voor Anja, tja mooier wordt het niet natuurlijk.

Normaal gaat het me altijd vooral om het team. Op zich is dat ook nu wel zo maar toch wil ik er hier “Anja” even tussenuit lichten.
Toen ze net 16 was leerde ik haar kennen en toen ik haar zag vissen wist ik binnen enkele minuten dat ik hier een heel bijzonder talent bezig had gezien. Zo agressief (te), zo snel en natuurlijk, precies alles wat nodig is in het Internationale vissen.
Toen ik haar voor het eerst bezig zag had ik nog geen coachfunctie maar vanaf dat moment volgde ik haar “van afstand” met bijzondere interesse.
Iets later begon ik met het coachwerk en kreeg ik natuurlijk meer met haar te maken. Inmiddels was ze ook ambassadrice voor ons JVS merk, iets wat ze trouwens altijd fantastisch heeft ingevuld.
Wat hebben we de laatste, volgens mij, 11 jaar veel tijd besteed om simpelweg beter te worden als visser, iets wat natuurlijk met vallen en opstaan ging. Altijd echter was er wel weer ergens een moment van bevestiging van dat verbeteren.
Tijdens de laatste 4 jaar won Anja op de 1e dag van het Dames WK haar vak. Tja om dat te presteren moet je wel heel goed zijn maar ook heb je er alleen maar wat aan als ook de 2e dag van hetzelfde kaliber is. Om wereldkampioene te worden heb je 2 buitengewoon goede dagen nodig.
Ik wist dat er zich een geweldige kans aandiende toen ik het nummer zag van de tweede wedstrijddag. Ook natuurlijk stond de druk er vol op want ook als visser voel je die kans natuurlijk.
Juist daar heeft Anja heel veel aan persoonlijkheid gewonnen de laatste jaren en ze ging dan ook beter dan ooit om met die druk. Ze deed uiteindelijk het maximale door ook nu haar sector te winnen. Schitterend!!!

Ik schreef het al, een bijzonder talent met een heerlijke instelling. Ik moet wel 1000 x tegen haar gezegd hebben dat dit er een keer in kon zitten en ook zou zitten. Wat een schitterend moment is het dan ook nu het werkelijk gebeurd is. Ik geloof niet dat het, met name ook voor mij als coach, mooier kan!!!

Nog iets, als je pas 27 bent dan zul je toch niet al voor het laatst iets hebben gepresteerd?

31-7 t/m 8-8 WK Jeugd Smederevo Servie

Ik had vooraf allerlei slechte berichten gehoord over dit water. Nou het bleek allemaal nog best mee te vallen. Het kanaaltje waarop dit kampioenschap werd georganiseerd was nu zeker niet het meest geweldige viswater wat ik ooit heb gezien, nog altijd echter waren de vangsten er meer dan acceptabel.

Hier waren er eigenlijk twee hoofd-vismanieren. Het meest safe was de tactiek om vol te gaan voor de kleine vis die hier was te vangen. Voorntjes, bliekjes, alvertjes, dat soort werk. De vissers die dit soort visserij goed kennen vingen zo tussen de 120 en 170 visjes en dan had je altijd gegarandeerd een goede uitslag voor je team.
Dan was er ook nog een tweede vismanier en die was gericht op de karpers die hier ook rond zwommen. Het was een beetje een “alles of niets” tactiek misschien om zo te vissen maar Bijvoorbeeld Belgie binj de U23 categorie kreeg het bijna overal voor elkaar om 1 of enkele van zulke vissen gevangen te krijgen en zo zou men bijna wereldkampioen zijn geworden.

Al met al was dit best een mooi kampioenschap uiteindelijk maar ook een waarin de rol van de Nederlandse teams zeker geen grote rol was. Zowel bij de U18 en de U23 categorie behaalden we teleurstellende resultaten en eigenlijk is dat al enkele jaren lang zo.

In ons land hebben we heus goede jeugdige vissers maar Internationaal gezien gaan op dat gebied de ontwikkelingen zo snel dat we amper het tempo kunnen bijbenen.
Met name onze jonge vissers worden het hardst “gestraft” voor de eenzijdige visserij waarmee we in ons land te maken hebben tegenwoordig en ook voor, zo simpel is het gewoon, het gebrek aan voldoende vis.

Onze jeugd is al met al echt een punt van zorg aan het worden. De afgelopen jaren hebben we tijdens de Internationale kampioenschappen gewoon niet goed gepresteerd en als we ook in de toekomst over goede Nationale teams willen kunnen beschikken dan zullen we mee moeten met de bijzonder snelle ontwikkelingen die er zijn juist in het Internationale jeugdvissen.

21 t/m 25-7 Meerlanden Jeugd Silokanal Brandenburg Duitsland

Veel tijd om bij te komen na Fish-O-Mania was er niet deze keer. Vrijwel meteen nadat ik thuis kwam vertrok ik weer, nu naar Brandenburg voor de Meerlanden Jeugd op het Silokanal.
Dat is trouwens zeker geen straf want de visserij daar is prachtig normaal gesproken.

De vangsten waren niet eens zo heel geweldig in dit geval maar nog altijd wel veel en veel beter dan we in Nederland gewend zijn.
De vaste stok was zeker belangrijk maar ook het bolo-vissen was heel belangrijk en zo werd het voor iedereen een hele leerzame week.

Enthousiasme was er genoeg bij onze vissers. Toen ik aankwam waren de meeste vissers van nhet team al aan het vissen en ook de rest volgde snel. Prima, zonder meer.
Je ziet natuurlijk wel hier nog vaak dat beetje gebrek aan ervaring. Hoe kan het ook anders? Geen enkel probleem, juist daarvoor zijn we hier.

Ook Belgie en Duitsland waren al ruim op voorhand hier aanwezig en vingen behoorlijk wat vis. Wat een prachtig viswater is dit Silokanal toch altijd weer. Over enkele maanden vissen we hier weer mee met twee Nationale (senioren)teams bij de International Anglers Meeting en dan zijn vrijwel alle vissen weer totaal andere vissen dan die je nu vangt. Ongelooflijk.

Duitsland had absoluut het beste team hier. Vooral met de Bolo viste men bijzonder sterk en men won terecht deze wedstrijd die op beide wedstrijddagen bijna dezelfde uitslag had.
Ons team werd op beide dagen tweede en de Belgen eindigden dus op beide dagen als 3e en laatste.
Ook het Individuele podium was geheel Duits. Betse Nederlander was Jeffrey Bakkernes, met 3 klassementspunten, die als 6e eindigde.

Een bijzonder leerzame visweek!!

15 t/m 19-7 Fish-O-Mania Browning Cudmore Arena Lake Whitney Engeland

We hadden vooraf heel wat gehoord over het “ombouwen” van Arena Lake, de plaats van handeling voor deze wedstrijd. Er zouden nu veel meer kleine vissen zitten en veel minder van de grotere karpers die we afgelopen jaar bevisten.

Het grootste probleem is altijd dat we hier niet mogen oefenen vooraf. De situatie vooraf helemaal inschatten is dan ook heel moeilijk. We hadden wat internet-informatie en wat informatie van vissers die daar dit jaar al hadden gevist en daarmee hield het wel op.

We hebben bij deze wedstrijd altijd Engelse hulp in de vorm van Darran Bickerton en die man is van enorme waarde heel vaak. Hij viste vroeger bijna wekelijks zijn wedstrijden op dit complex en kent er iedereen. Zo had hij nu geregeld dat we enkele dagen konden trainen op een meer waar bijna dezelfde vissen in zwommen als op Arena Lake.
Niet alleen werden dat prachtige visdagen, het gaf ook de gelegenheid om met name al het materiaal af te stellen voor dit soort visserij.

Verder was het dit jaar misschien nog wel belangrijker dan anders om de grote Fish-O-Mania Finale te bekijken van de zaterdag. Men mag dan wel andere vismanieren en aassoorten gebruiken maar nog altijd geeft het een prima beeld van de omstandigheden die te verwachten zijn.

We lootten nummer 8 (Dieter Friederichs) en nummer 15 (Jurgen Spierings) en met die nummers was ik eigenlijk vooraf niet tevreden. Het is namelijk zo belangrijk om iemand te hebben die de wind op kop heeft en met deze nummers hadden we beide vissers met wat zijwind.
Ieder jaar weer blijken de beste plaatsen zoals gezegd de plaatsen waar de wind naartoe waait. Daar staat dan weer wel tegenover dat als je iemand met de wind op kop hebt de andere visser van het team automatisch de wind in de rug heeft.

Zowel op de zaterdag als de zondag vilen de vangsten zeker niet mee. Waar in de aanloop naar de wedstrijd nog gewichten tot wel 50 kilo werden gevangen was dit nu veel en veel minder. Zoals zo vaak wanneer een water voor een tijdje wordt gesloten voorafgaand aan een wedstrijd doet dit de vangsten bijna nooit goed.

Meteen na het begin werden er vissen gehaakt op de plekken waar de wind op stond en ook Dieter haakte al snel zijn eerste vis, een mooie zeelt. Jurgen moest langer wachten maar kreeg uiteindelijk de vissen toch ook aan het azen.

In de tussenstand stonden we meestal tweede, behalve na zo’n twee uur (ieder half uur is er een nieuwe tussenstand) toen we plotseling na een minder half uur zakten naar de 5e plek. Nooit echter was de afstand met de tweede plek groter dan zo’n anderhalve kilo.
In de laatste twee uur deden we het uitstekend en vingen toen volgens mij zelfs net zoveel als de ook nu weer ongenaakbare Engelsen. Zow werd het, net als vorig jaar, een uitstekende tweede plaats en daarop mogen we best trots zijn.

Fish-O-Mania is werkelijk een uniek evenement en HET voorbeeld van hoe onze sport gepromoot kan worden. Ik heb inmiddels begrepen dat de kijkcijfers niet enorm waren maar ook dat de waardering verder prima was. De beste berichten hoorde ik ook nu weer over het deskundige commentaar van Arjan Klop die dat blijkbaar ook nu weer uitstekend deed. Zo belangrijk!!!

Ik schreef het al, de Engelse vissers Will Raison en Dess Shipp waren ook nu ongenaakbaar. Zo onlogisch is dat niet natuurlijk. Men vist zo elke week en dat is niet iets wat de andere vissers kunnen zeggen bij deze visserij.
Natuurlijk, Will zal het meest in de spotlights hebben gezeten als man met het hoogste vangstgewicht (maar net overigens) maar mijn “man of the match” was absoluut zijn vismaat Dess Shipp die vanaf een plaats waar de gehele dag geen wind stond het 3e hoogste vangstgewicht ving in de wedstrijd. Wat een ongelooflijke klasbak!!

Het zal niet gemakkelijk zijn om Engeland hier ooit te verslaan. Toch is het niet onmogelijk, dat blijft mijn overtuiging.
Verder was het nu prachtig om te zien en zeker ook te merken hoeveel respekt er in Engeland voor ons is sinds we de wereldtitel pakten in Kroatie vorig jaar. Wat dat betreft is en blijft Engeland voor altijd mijn favoriete land. Nergens weet men sportprestaties beter op waarde te schatten als juist daar!

6 t/m 12-6 WK Feedervissen Westdorpe Kanaal Gent-Terneuzen

In het vissen kun je gewoon nooit ergens vast op rekenen, dat is me deze week weer eens duidelijk gebleken, en dat geldt al helemaal in het bijzonder als er gevist wordt op het Kanaal Gent-Terneuzen.
Als ik nu ooit in dit werk bijna overtuigd geweest ben van een goed eindresultaat dan was het wel hier en nu. Wat blijkt dan juist op zo’n moment? Juist dan gaat het fout. Howwwwwwwww!!!!

De trainingen verliepen lang niet slecht eigenlijk net zoals de gehele aanloop naar dit kampioenschap.
De visserij was en bleef overigens dramatisch. Er was wat vis te vangen maar daar houdt het dan ook echt mee op.
Enkele grote baarzen, enkele harders ook, verder wat blieken en voorns en hier en daar een brasem, dat was het wel.

Tijdens de trainingsdagen had ik zich verbeterende vangsten (ik was er op voorhand van overtuigd dat er beter gevangen zou gaan worden) al bijna weer opgegeven toen er op de donderdag plotseling overduidelijk meer vis werd gevangen dan op de voorgaande dagen. Op de vrijdag zette dit zich duidelijk nog verder voort en hadden we (alle teams) de met afstand beste trainingsdag van de week. Zelf vingen we die dag ruim 50 vissen als team en er waren enkele teams die zelfs nog meer vingen.
Typisch het Kanaal Gent-Terneuzen om dan op de zaterdag, de 1e wedstrijddag dus, de slechtste dag van de gehele week te hebben met amper nog vis te vangen. Nou op de zondag was het misschien iets beter maar dan heb ik het echt wel over nauwelijks.

Het meest opvallende feit van de dag? Engeland dat met een aparte voermanier op de proppen kwam die men in de aanloop naar de wedstrijddagen nooit had laten zien.
Ik kan van zulke dingen als coach altijd best genieten moet ik zeggen en in dit geval en hier zou ik het zelf nooit hebben bedacht.
Alle Engelse vissers gebruikten een heuse spod-hengel en de maximaal toegestane afmeting van de voerkorf om een flinke hoeveelheid leem aan te voeren op de korte visafstand (net boven de 20 meter). Men had dit met succes uitgeprobeerd al enkele maanden geleden en had besloten om dit verder tot aan het kampioenschap “geheim” te houden voor de andere teams.
Verder deed men niet veel anders in vergelijking met ons maar op die korte afstand ving men enkele bijzonder belangrijke vissen. Vissen die dit kampioenschap beslisten in hun voordeel.

Ook Portugal en Frankrijk vielen op. Frankrijk viste op een voor hun typische hele zuinige manier en deed het zo in vrijwel alle vakken goed door slechts enkele vissen te vangen.
Portugal viel op door met nog kleinere aantallen vis in heel veel vakken toch hoog te eindigen. Men had zo zelfs gemakkelijk wereldkampioen kunnen zijn. Enkele belangrijke verspeelde vissen voorkwamen dat uiteindelijk.
Men viste overigens uitsluitend heel kort en net achter de stenen. Als men dan daar een vis haakte was dat bijna altijd een grote vis (brasem).

Wij stelden gewoon in zijn geheel teleur als je naar de uitslag kijkt. Toch kan ik mijn vissers niet eens veel verwijten. Iedereen heeft gevist voor wat hij waard was, het ontbrak alleen op de meeste plekken simpelweg net aan die een of twee belangrijke vissen.
Dat lijkt misschien heel makkelijk geschreven en een gemakkelijk excuus maar zo simpel was het hier gewoon wel uiteindelijk. Een vis meer of minder scheelde gewoon mega-veel in ieder vak.
Zo viste een Portugees die nog geen vis gevangen had in een van de vakken zich uit het niets naar de 2e plek in zijn vak door het vangen van simpelweg een brasempje. Zo was de visserij nu eenmaal.

We eindigden uiteindelijk als 9e en dat mag je best de grootste teleurstelling van dit seizoen tot nog toe noemen. Er was vooraf ook niets wat dit resultaat “aankondigde”
Engeland was waarschijnlijk de beste ploeg langs de oever maar na hen waren wij het die tijdens de trainingen absoluut meer vissen vingen dan de meeste teams.

In het vissen gebeuren dit soort dingen gewoon af en toe en het lijkt wel of ze in het bijzonder gebeuren wanneer we een kampioenschap hebben in eigen land.
Zoiets zou normaal gesproken een thuisvoordeel moeten opleveren maar in ons land mag iedereen me het voordeel noemen als hij/zij er een weet, behalve dan dat je wat vaker kunt vissen vooraf op zo’n water.

We zullen het, hoe dan ook, met dit resultaat moeten doen. Onze vissers zijn heus, ook na dit resultaat, nog steeds absoluut goede vissers.
Wel heb ik deze week de nadelen gezien van hoe het feedervissen bij ons sinds vele jaren nu eenmaal is georganiseerd.
Met name op het gebied van het vissen en omgaan met muggelarven ontbreekt gewoon voor een groot gedeelte de kennis bij ons. Dat is gewoon een gegeven, geen kritiek.
Hoe dat kan? Het vissen met muggelarven komt bij ons in de feederwereld gewoon amper of niet voor.
Verder ben ik ervan overtuigd dat Nederlandse en ook Belgische feedervissers tot de beste “verwerpers” behoren in de feederwereld. Wat heb je daar echter aan wanneer ik na 5 jaar van Feeder WK’s de conclusie moet trekken dat we nog nooit verder hebben hoeven werpen dan maximaal 50 meter, iets wat ook de komende jaren nergen gaat gebeuren overigens.

Ik schreef het al eerder, het feedervissen is Internationaal gigantisch in ontwikkeling. Wij zullen daarin mee moeten ontwikkelen anders zullen de tot nu toe gemiddeld goede resultaten heel snel tot het verleden gaan behoren.

29-7 t/m 4-8 Meerlanden Senioren Fluterkanal Abbendorf Duitsland

We reisden op de maandagmorgen al vroeg terug vanuit Wit Rusland. Heel vroeg zelfs. Dat moest ook wel, de meeste vissers hebben ook nog werk natuurlijk en ook in mijn geval wilde ik zo snel mogelijk terug, in ieder geval tot Duitsland.
We reisden gezamenlijk terug tot aan Berlijn en daarna volgde ik een andere route.

De eerste stop was bij goede vriend en aasleverancier Ralf Herdtlitschke waar ik aas ophaalde voor de komende Meerlanden Senioren en daarna was het op naar Abbendorf.
Hoewel de afstand vanaf het huis van Ralf naar Abbendorf maar amper 120 kilometer bedraagt lijkt dat ritje wel eindeloos.
Je rijdt door een stuk van het voormalige Oost Duitsland waar nog geen enkele snelweg ligt.
Goed, uiteindelijk was ik laat in de avond ter plaatse.

Het Fluterkanal was zeker niet nieuw voor me, ook vorig jaar waren we hier, toen voor de Nedelux.
Vorig jaar was er een berg vis te vangen hier, volop kleinere vis (kolbleien, voorn en winde vooral) en ook volop brasem.
Wat mneer recentelijk zijn hier bovendien verschillende feederwedstrijden gehouden waarbij uitstekend werd gevangen. Ik keek dus uit naar een prachtige visweek.

Nou de vangsten vielen me ronduit tegen. Al tijdens de trainingen bleek dat er nu veel minder (amper zelfs) kleine vis was te vangen en ook de brasems beten nu niet echt geweldig. Zelf mochten we dan nog niet eens echt klagen. Waar wij zaten werd in ieder geval nog wel een visje gevangen maar dat was lang niet overal het geval.
Tijdens de officiele training lootten we bovendien de opstroomse eindbox en dat betekende dan wel ver lopen met al het materiaal maar ook vingen we daar best goed vis.

Er waren hier en daar wel wat kleinere vissen te vangen, vooral in het begin van een vissessie en we besloten om die kleinere vissen zeker niet te vergeten bij onze aanpak voor de wedstrijd, een hele belangrijke beslissing zo bleek achteraf.
Verder zou het vooral een kwestie zijn van overal een of enkele brasems te vangen en wij besloten, in tegenstelling tot sommige andere deelnemende teams, om alleen daarvoor de vaste stok in te zetten.

Op de eerste dag verliep de wedstrijd niet helemaal vlekkeloos en toch vond ik niet dat we slecht hadden gevist. We hadden zeker geen super-loting gehad en al met al stonden we 3e maar wel op maar 1 en 2 puntjes van de nummer 1 en 2 in de tussenstand, Duitsland en Oostenrijk.

Het was zowieso trouwens een heel sterk deelnemersveld hier dit jaar. Duitsland viste met zijn WK team en ook de andere landen waren zeker geen “krullenjongens”.
Bovendien, als we enkele jaeren geleden op de dinsdag arriveerden voor deze wedstrijd waren we altijd de eerst aanwezigen. Nu was dat zowat andersom toen we er al op de maandag waren. Iedereen nam dit dus bijzonder serieus. Prachtig.

We lootten heel “wisselend” op de tweede dag. Jo Adriolo lootte de uitstekende opstroomse eindplek maar ook lootten we het bijna kansloze A6 nummer waarop Nico Bakkernes moest plaatsnemen.
Ik had uitgerekend dat als Nico inderdaad kansloos ging zijn we nog hooguit 6 of 7 punten mochten halen met onze andere 4 vissers. Een hele lastige opgave.
Om een lang verhaal kort te houden, Nico bleek inderdaad kansloos en verder behaalden we met 3 x de vakoverwinning en een 2e plek in de sector nog 5 punten. We wonnen daarmee met twee punten verschil van Duitsland en Oostenrijk.

De Meerlanden is volgens mij de langstlopende Internationale wedstrijd die er is en ik heb er altijd bijzondere belangstelling voor gehad. Dat was vroeger al zo als visser en nu dus ook als coach. Na het EK en het WK is de Meerlanden eigenlijk de belangrijkste wedstrijd van het Internationale wedstrijdjaar.
Mooi dan ook dat we hier konden winnen.

Jo Adriolo won trouwens de tweede wedstrijddag met net onder de 50 kilo. Het beste bewijs dat er wel degelijk veel vis zwemt hier.

Individueel was de overwinning voor Gunther Horler en dat is niet voor het eerst. Dit keer won hij op beide dagen zijn sector met overigens hele lage vangstgewichten. De tweede, derde en vierde plaats waren met Jo Adriolo, Rolf vd Broek en Frans van Berkel “Nederlands”.

18 t/m 28-6 E.K. Roeibaan Minsk Wit Rusland

Met deze reis ben ik al een heel tijdje in de weer geweest. Je hebt voor Wit Rusland nu eenmaal visa nodig voor alle teamleden en dat is op zich niet zo’n probleem als je maar precies weet wat je daarvoor allemaal moet doen.
Laat ik het zo zeggen, uiteindelijk konden we aan de reis beginnen. Met auto’s wel te verstaan want vliegen is nu eenmaal geen optit met zoveel vismateriaal.

Allereerst, de reis (waarvoor we uitgebreid gewaarschuwd waren door toch heel wat mensen) viel me enorm mee. Natuurlijk waren er wat kleine administratieve “dingetjes” bij de Pools-Wit Russische grens maar al met al konden we redelijk snel onze reis vervolgen.

Van Wit Rusland kan ik verder werkelijk niets slechts zeggen. Hele vriendelijke mensen vooral die bovendien bijzonder behulpzaam waren.
Ook de organisatie van de wedstrijd was gewoon prima te noemen. Ik had eigenlijk met de organisatoren te doen. Heel veel vooral West Europese landen waren hier niet aanwezig en voor de organisatie was dat gewoon sneu.
Iedereen zal best goede redenen gehad hebben om niet te gaan, van de andere kant, wij waren er ook. Ik begrijp dan ook niet alle problemen. Hoe dan ook, er waren veel minder deelnemende landen dan normaal en dat terwijl Wit Rusland zelf altijd wel ieder jaar overal aanwezig is. Zoals gezegd, sneu.

De roeibaan waarop we visten was een prachtig viswater voor zo’n evenement. Vooraf hadden we allemaal internet-foto’s gezien van veel en grote brasems maar ook was er volop vis te vangen met de vaste stok. Voorn en baars vooral en hier en daar zelfs ook een enkele brasem.

Wij waren vooral naar Wit Rusland gegaan met het matchvissen op de brasems in het achterhoofd. Al snel bleek echter dat die lang niet overal te vangen waren en dat ze zich bovendien iedere dag weer op andere plekken lieten zien.
Zo kon het gebeuren dat wij enkele dagen lang geen enkele brasem haakten en zoiets geeft nooit maximaal vertrouwen.
Dan was er plotseling weer een dag dat we juist heel veel brasems vingen. We konden die visserij dan ook wel degelijk goed uitvoeren, maar volledig daarop gokken leek geen goede optie.

Het is natuurlijk nu achteraf een hele gemakkelijke conclusie maar de Italiaanse tactiek om de brasems (en het matchvissen) volledig te negeren en volledig voor de voorns en de vaste stok te gaan was als teamtactiek helemaal niet zo slecht gezien.
Men werd zo uiteindelijk net geen Europees kampioen en eindigde (op een schamel puntje) als tweede achter het ook hier weer fantastische Tjechie.
Tjechie is misschien wel het meest succesvolle land in de Internationale wedstrijdvisserij op dit moment. Men heeft daar ook werkelijk alle vissoorten en alle soorten visserijen die Internationaal kunnen voorkomen. Een gigantisch voordeel natuurlijk.

Ook Individueel waren de eerste twee plaatsen voor Tjechen. Het bijzondere was dat het hier ook nog eens twee broers betrof, de broers Konopasek.
De derde plaats Individueel was voor Ramon Pasmans, die daarmee natuurlijk een schitterende prestatie leverde. Op beide dagen won hij zijn vak, net zoals de beide broers Konopasek, alleen was zijn vangstgewicht wat lager.

Leidde dit dan ook tot een goed teamresultaat? Nee, wat mij betreft niet. We behaalden over de twee wedstrijddagen ook enkele bijzonder matige resultaten in de verschillende sectoren en uiteindelijk eindigden we als 7e. Een teleurstelling wat mij betreft.

Al met al een hele bijzondere en toch ook wel hele moeilijke week. Heel anders ook dan normaal wanneer we al onze materialen gewoon zelf kunnen verzorgen.
Ik ben wel onder de indruk geraakt van dit land en dan met name van de vissers hier.

Het gaat echter uiteindelijk om de knikkers bij dit soort wedstrijden en het resultaat viel dit keer niet mee. Het is eenvoudig niet anders. We zijn als visland echt lang geen Engeland of Italie en zullen dus heus nog weleens vaker dit soort teleurstellingen krijgen.

15 en 16-6 Feederinterland Belgie-Duitsland-Nederland Westdorpe Kanaal Gent-Terneuzen

We hadden deze Interland natuurlijk bewust hier en nu gepland. Iedereen was hier toch nu aanwezig, alle plekken waren al een aantal dagen aangevoerd, kortom hoe kon je ooit een beter beeld krijgen van dit water in vergelijking met de situatie bij het komende WK Feedervissen??

Bovendien zijn zowel Belgie als Duitsland landen waarmee we bijzonder goede banden onderhouden in de Feedervisserij. Ook voor hen bood dit natuurlijk de mogelijkheid om dit water nog eens extra te bekijken zo net voor het komende WK. Prima toch?

Ik had eerlijk gezegd verwacht dat er nu verbeterde vangsten zouden zijn maar eigenlijk bleek het tegendeel, en dat terwijl we het stuk parkoers hadden uitgekozen dat zich het meest had verbeterd op de tweede dag van de Feederchallenge van gisteren.
Op dat gebied blijft dit water me verbazen trouwens. Absoluut helemaal niks is hier goed in te schatten zo blijkt telkens weer.

Er werd dus ronduit slecht gevangen maar o.k., dat zou ook wel eens de realiteit kunnen zijn van tijdens het komende WK. Het was dan ook een prima wedstrijd om te vissen.
Deze wedstrijd werd gevist met teams van 10 vissers en uiteindelijk wonnen wij de wedstrijd voor Belgie en Duitsland dat 3e werd. Je zou onze overwinning een echte teamoverwinning kunnen noemen want de beste Individuele prestaties werden vooral geleverd door Belgische en Duitse vissers.

Dit waren al met al vooral 4 erg leerzame dagen en een prima voorbereiding op het komende WK Feedervissen. Ik heb in ieder geval het gevoel eraan over gehouden dat we er met zijn allen echt alles aan hebben gedaan.

Ook twee prima overwinningen en dat moet toch vertrouwen hebben gegeven bij onze vissers.
Ik heb het gevoel dat we klaar zijn voor het komende WK maar voordat het zover is komen er eerst nog een paar andere mooie uitdagingen. In het dobbervissen wel te verstaan.