Internationaal Wedstrijden

1 tot en met 8/6 WK Clubs Canal Brian Caorle Italie

Na de oefentrip reisde iedereen best met een goed vertrouwen af naar Italie voor het kampioenschap. Iedereen was op en top voorbereid en al het nog ontbrekende materiaal was inmiddels verzorgd.

Tijdens de oefenweek kon ik al zien dat er hier mogelijkheden lagen voor ons.
Het is natuurlijk alleen maar oefenen maar niemand om ons heen ving meer vis dan wij eigenlijk en daarbij zaten toch enkele hele goede landen.
De enige uitzondering waren de Serviers die op een dag naast ons veel meer harders wisten te vangen dan wij.

Soms zijn dat soort ervaringen alleen maar goed, als je er maar de juiste lessen uit leert en we dachten ook dat gedaan te hebben.

De harders zorgden voor het grootste probleem. Ze waren uitsluitend te vangen met de vaste stok en we zijn natuurlijk niet bepaald gewend om op deze vissen te vissen. Toch zou dat ongetwijfeld moeten gaan gebeuren hier.
Brasems zoals tijdens het eerdere bezoek waren er nu veel minder en de harders waren de belangrijkste vissoort voor de vaste hengel.

Het matchen ging heel redelijk. Het gekke was dat we het vissen met schuifdobbers ervaarden als het meest succesvol en dat ons verzekerd werd vooraf dat tijdens de wedstrijd een vaste montage de enige manier zou zijn om de carassio┬┤s te vangen daar, hetgeen later ook heel aardig bleek te kloppen. Ongelooflijk.
Geen probleem verder. Ook dat was weer belangrijke info en zo konden we nooit verrast worden. We hadden simpelweg alles klaar.

Na de 1e wedstrijddag stonden we 5e. En heel redelijk resultaat. Zo zonde dat we het binnenste nummer lootten in het staartvak. Sjors Milder viste daar een 10 terwijl dat een plekje naar links een 2 geweest zou zijn met zelfs een pond minder vis. Zo frustrerend, maar goed.

Ook op de 2e dag werden we 5e wat ons uiteindelijk de bijzonder ondankbare 4e plek opleverde in het totaalklassement.

Tja wat kan je nu verder zeggen hierover. Ik heb het echt met de jongens te doen. Men verdiende een medaille gewoon maar uiteindelijk sta je met lege handen.
Het was allemaal zo dichtbij met 4 punten achterstand op brons en maar 16 om te winnen.
Voor mij persoonlijk was het de 9e vierde plaats als visser of als coach. Zoiets is om kotsmisselijk van te worden natuurlijk, vooral omdat er vaak meer mogelijk was. Tegelijkertijd moet je dan ook eerlijk zijn en erkennen dat er nog een stapje moet worden gemaakt. Die stap wordt ook gemaakt maar tegelijkertijd wordt het allemaal ieder jaar moeilijker want de visserij is Internationaal enorm in ontwikkeling.

Het was al met al een prachtige week met een heel goed team. Ik heb verschillende jonge vissers gezien die me positief hebben verrast en wanneer deze groep bij elkaar blijft komt er absoluut een keer wel weer een echte beloning. Dat kan niet anders.

Het was ook typisch dat de teleurstelling overheerste na afloop. Niks geen goed gevoel na een op zich toch hele goede prestatie maar een teleurgesteld gevoel dat overheerst zonder dat het negatief wordt of is. Zo hoort het ook op zulke momenten en voor mij was het het beste bewijs dat men allemaal echt vertrouwen had gehad in medaillekansen.

Dat laatste stapje naar de medailles is het moeilijkste dat er is. Nu `faalden` landen als Engeland en Italie maar stonden er weer andere landen die net iets beter waren. Nederland is misschien wel het meest constant geweest de laatste jaren van iedereen maar daarvoor worden geen medailles uitgedeeld.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *