Wedstrijden

10 t/m 12-4 Memorial Marcel van den Eynde Ostellato Italië

Ik heb al een tijdje lang geen stukjes geschreven voor deze site en het is dan ook de hoogste tijd om alles weer eens “up to date” te brengen.
Het wedstrijdverslagje van 15 maart was waarschijnlijk voor mij de laatste keer vanaf nu tot begin november dat ik iets kan schrijven over een wedstrijd waaraan ik zelf heb deelgenomen. Vanaf nu is ander werk belangrijk, het coachwerk.

In de periode vanaf 15 Maart tot dit week-end ben ik constant bezig geweest met het begeleiden van nieuwe viss(t)ers en jeugdige vissers. Iedereen die nieuw is in onze sport zal toch op de een of andere manier wegwijs moeten worden gemaakt in de complexe wedstrijdvisserij. Nou daarvoor is juist nu wat tijd.

Ook zijn we inmiddels met alle Nationale teams een dag bij elkaar gekomen om het Internationale visjaar dat eraan komt zo goed mogelijk voor te bereiden.
Om eerlijk te zijn, het valt niet mee om dit soort dagen “leuk” te maken. Eigenlijk is zo’n dag hoe dan ook “een noodzakelijk kwaad” voor de betrokken vissers en ik heb dan ook al heel wat op zijn minst “interessante” excuses gehoord van wegblijvers. Tja..
Geloof me, ook voor ons zijn dit niet de leukste dagen maar het hoort er nu eenmaal bij. Als we geen informatie verstrekken staat ook de telefoon niet stil en ach, als die ene dag nu het grootste probleem is?

Ook wordt altijd in deze tijd van het jaar in Italie op Ostellato, het water waarop we met ons Nationale team op zo’n klote-manier een medaille misten en waar we sterker waren dan ik ons ooit heb gezien eigenlijk, de Memorial Marcel van den Eynde georganiseerd door de Tubertini familie.
Marcel van den Eynde was altijd de boezemvriend van Gabriele Tubertini, de oprichter van het bekende Italiaanse hengelsportmerk, vandaar.

Het was dit jaar de 7e editie van deze wedstrijd en het was zeker niet de grootste. Waar er vorig jaar zo’n 1200 mensen meededen waren het er nu minder dan 400. Nog steeds voor onze begrippen een hele grote wedstrijd maar toch veel minder groot dan de meeste andere edities natuurlijk.

Het was zeker niet zo dat de vissers gewoon geen belangstelling hadden om hier nog aan mee te vissen maar de vangsten op Ostellato waren nu eenmaal bedroevend en dan is er ook in Italie minder bereidheid om aan zo’n evenement mee te doen, zeker wanneer er elders ook andere en meer visrijke mogelijkheden zijn.

Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoe snel de visserij op dit water is teruggelopen. Tijdens het WK van nog maar enkele jaren geleden was de visserij nog fantastisch, nu was het werkelijk dramatisch. Het hoogste vangstgewicht dat ik heb gezien was 4100 gram en er waren maar heel weinig gewichten van boven de 1 kilo. Heel frappant om te zien was wel dat hoe dan ook bijna iedereen toch in ieder geval nog wel iets wist te vangen. Er waren dan ook bijna geen nul-vangers. Juist hier zie je dan ook dat Italianen al hun wedstrijden vissen in teamverband. Verplaats deze wedstrijd naar Engeland, waar de totale aanpak Individueel is, en je hebt gegarandeerd 100 nul-vangers en tegen het einde van de wedstrijd een hoop lege plaatsen van vissers die al naar huis zijn.
Ondanks de slechte vangsten is zo’n wedstrijd in Italie dan ook nog altijd heel interessant om te bekijken.

De wedstrijd werd gewonnen door Lenza Emilliana Tubertini, zeg maar het firma-team van Tubertini. Men viste in totaal 5 punten bij elkaar, 3 vakoverwinningen en een tweede plaats. Tja, dat kan niet veel beter natuurlijk.

Zeker wanneer de visserij is zoals hier en nu zie je hier het matchvissen tot in de perfectie. Iedereen aan de waterkant snapt die visserij gewoon en je kan zien dat het matchvissen hier vaak belangrijk is. Vaste montages met dobbers van tot wel 30 gram, visafstanden tot wel 40 meter en het haarzuiver voerbolletjes schieten met de katapult, hier zie je het allemaal.
Ook zie je meteen wie de echte toppers zijn. Let wel, iedereen vist op een hoog niveau maar toch zie je gewoon de absolute perfectie bij de echte toppers die bij dit soort visserij ook bijna altijd topprestaties leveren.
Ik heb wel eens rankings gezien met voor mij onvoorstelbaar goede gemiddeldes over lange periodes van de echte topvissers hier. Nu begin ik steeds beter te begrijpen hoe zoiets mogelijk is.

Het met afstand mooiste van dit week-end is altijd de prijsuitreiking. Wat een respect er hier is voor Marcel van den Eynde is gewoon onvoorstelbaar! Prachtig om te zien. Bij ons bestaat zoiets gewoon niet en daarin zit hem nu net het verschil. Wat een sportland is Italie zeg!!

Ik heb, net als bij ieder bezoek aan dit land trouwens, genoten van dit week-end. O.k., de visserij was zeker heel slecht maar nog altijd wint een van de beste teams aan de waterkant en bovendien zie je alle top-teams een goede uitslag vissen, met andere woorden, zo is het nog steeds een prima wedstrijd.

Tja en van dat eerbetoon aan Mercel zal ik wel altijd kippenvel blijven krijgen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *