Internationaal Wedstrijden

13 en 14-7 Fish-O-Mania Engeland Whitmore Browning Cudmore lakes

Wat er nu op het programma stond heb ik tot voor kort nooit voor mogelijk gehouden.
Het is misschien wel het beste bewijs dat onze sport inmiddels ook door de buitenwereld redelijk serieus wordt genomen.
Een Nederlandse afvaardiging ging meedoen aan de International van Fish-O-Mania, let wel, live uitgezonden op de Nederlandse televisie.
Wie had zoiets enkele jaren geleden ooit voor mogelijk gehouden?

Dit moest allemaal wel goed worden aangepakt zodat we in ieder geval konden zeggen dat we er alles aan gedaan hadden om dit ook tot een succes te maken.
Daarom besloten Arjan Klop, Jurgen Spierings, de vissers voor deze wedstrijd, Jack Valkenburg en ikzelf om al eerder af te reizen en zoveel mogelijk te doen om deze visserij “op de rit” te krijgen.

Dit is een bijzonder specifieke visserij en het feit dat we vooraf niet mochten trainen op het water hielp ook niet echt.
We hadden dan ook bedacht om in de vorm van Darren Bickerton, wel bekend bij de vissers onder ons die de Anglo-Dutch visfestivals meevissen, wat lokale hulp te organiseren. Darren woon daar in de buurt en heeft enorm veel viservaring op dit water, vandaar.

We visten twee dagen op andere meertjes op het complex en ook werden er allerlei filmopnames gemaakt van onze activiteiten die zouden worden gebruikt tijdens de live-uitzending.

Allereerst was er de zaterdag. Op die dag wordt de finale gevist van Fish-O-Mania.
Zestien vissers, allemaal winnaars van een van de selectiewedstrijden die door geheel Engeland hiervoor zijn gehouden, vissen dan tegen elkaar om 1 eindprijs van 30000 pond. The winner takes all, zoals dat heet.

Het water voor deze wedstrijd, Arena Lake, is speciaal ontworpen voor dit soort wedstrijden. Zoiets kan alleen maar in Engeland natuurlijk.

Het is prachtig om te zien hoe deze wedstrijd door Skysports in beeld wordt gebracht.
Ze gebruiken daarvoor dezelfde “set-up” als die men gebruikt voor het verslaan van een Premier Leage voetbalwedstrijd en dat betekent: Een hoogwerker met camera die zo’n 90 meter boven het parkoers hangt, maar liefst 14 camera’s, bij iedere 4 vissers een commentator en weegteam dat ieder half uur de laatst gevangen vissen weegt, oortjes voor sommige van de deelnemers, een echte commentary-box waar 3 grootheden op wedstrijdvisgebied alles deskundig aan elkaar praten, en zowat 100 mensen die werken aan de produktie van alles.
Als je dan ziet hoe men alles in beeld brengt en je bekijkt twee minuten later letterlijk hoe alles op de tv te zien is dan kan je alleen maar enorme bewondering hebben voor wat deze mensen presteren!
Ik ben niet snel onder de indruk maar hier was ik dat wel.

Tijdens deze finale werd ook de loting verricht voor onze wedstrijd van de dag erna.
Arjan Klop lootte (tot tweemaal toe zelfs) nummer 7, het winnende nummer van de finale van zaterdag, met als bijhorend nummer 15.
De winnaar had zo’n 70 kilo barbeel gevangen met daartussen wat karpers.

We hadden natuurlijk precies gezien hoe die vissen gevangen waren maar dat die barbelen de dag erna weer opnieuw zouden azen was lang geen zekerheid. Allereerst waren er veel vissen teruggezet natuurlijk en de winnaar, met helper, was ook in het water belandt.

Meteen na het begin was duidelijk dat het allemaal anders zou gaan als de dag ervoor.
Ik vond al op voorhand dat we niet helemaal zaten daar waar ik had gewild.
 
De windrichting is volgens mij bijna alles bepalend op dit soort water. Daar waar de wind naartoe waait, daar is waar de vissen ook zijn.
Precies op de nummers waar de wind tegen de kant kwam zaten de drie favoriete teams voor deze wedstrijd naast elkaar. Engeland, Wales en Schotland, de enige teams natuurlijk die ervaring hadden met dit water.

We deden de gehele wedstrijd goed mee en bavikeerden constant tussen de 2e en 4e plaats. Zowel Jurgen als Arjan vingen wat vissen, nooit was het echt goed genoeg, althans om te winnen.

Ik voelde precies aan wat er te gebeuren stond en dat kwam ook precies uit.
Iedere visser bouwt een voerstek op pal tegen de oever of ietsje er vandaan omdat er veel overlast was van de camera’s en daar gaan de vissen azen in het laatste uur.

De tussenstanden bleven bijna ongewijzigd vanaf het begin tot dat laatste uur.
Engeland had de gehele tijd op behoorlijke achterstand gestaan van de leiders, Schotland en Wales, en zelfs ook achter ons.

Toen eenmaal de vissen kortbij gingen azen was het “spel” snel gespeeld.
Will Raison liet even zien wie hier echt de baas was en binnen een uur was men iedereen ruim voorbij.

Wat Will Raison liet zien was ongekend en indrukwekkend, wat op de tv waarschijnlijk niemand gezien heeft waren de enkele vissen die Alan Scotthorne in die periode ook ving. Het zijn altijd juist die paar extra vissen die de overwinning brengen. Zo ook nu.

Wijzelf hadden een matig laatste uur en eindigden als 4e en daarmee waren we het beste “bezoekende” team.

Al met al een leuke ervaring en iets dat volgens mij prima is geweest voor onze sport.
Ik heb begrepen dat de kijkcijfers boven verwachting waren en heb inmiddels heel wat, allemaal louter positieve, reacties gehad. Zelfs van niet-vissers. Daarom gaat het vooral wat mij betreft. Prima.

Ik schreef het al voor alle betrokkenen een leuke ervaring maar ook een redelijk kansloze. Zonder training vooraf kon dit nooit goed gaan eigenlijk.
Ik hoop dat er een vervolg komt en dat we een nieuwe uitnodiging krijgen. Natuurlijk zullen de fantastische Engelse vissers topfavoriet zijn maar wij zullen ook meedoen, daarvan ben ik overtuigd.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *