Wedstrijden

14 t/m 20-7 W.K. Feeder Inniscara Lake Cork Ierland

Ik kan me Inniscara Lake nog herinneren van zo’n 15 jaar geleden en het zal alleen al daarom altijd een speciaal plekje hebben in mijn hart.
Destijds had ik nog nooit gehoord van dit water en tijdens de enige King of Clubs finale die we ooit later in  het jaar hebben gevist in verband toen met de gekke koeien ziekte die rondwaarde werd ik gevraagd door Barry Thomas, een inmiddels alweer heel wat jaren geleden overleden Engelse vriend, om nog een weekje langer in Ierland te blijven om op Inniscara een festival te gaan vissen.
Zo gezegd zo gedaan en, hoe is het mogelijk tijdens de eerste keer dat je zo’n water ziet, ik won dat festival toen met uitsluitend sectorwinsten. De Lennox Cup was de naam van het festival dat nog steeds jaarlijks wordt gehouden. Ik ben er zelf echter nooit meer terug geweest.
Een van de leuke dingen van deze week, Duncan Lennox de naamgever van dat festival verbleef hier bij ons in het hotel, tezamen met Charly Greaves, een van de beste Ierse vissers ooit, en de man wiens plaats ik destijds 3 dagen achter elkaar mocht innemen de dag nadat hij er zelf viste. Laten we zeggen dat Charly die plekken perfect aanvoerde toen, mijn grote geluk tijdens die week!

Datzelfde Inniscara was nu het strijdperk voor dit Feeder WK en natuurlijk kon ik niet wachten op deze wedstrijd vanaf het moment dat ik hoorde dat we hier dit WK gingen vissen.

Bijna al onze vissers waren al op voorhand ter plekke geweest voor trainingen en ook het vissen van festivals daar.
Een betere voorbereiding is onmogelijk natuurlijk. Petje af voor al die vissers die zoveel inzet hebben getoond.
Zo zou het altijd moeten zijn maar in de dobbervisserij blijkt zoiets vaak niet haalbaar.

Ik kon zelf pas hierheen komen na Fish-O-Mania maar op dat moment was het gehele team al enkele dagen aan het trainen en de berichten die ik hoorde waren allemaal heel erg goed. Volop vis. Brasem vooral, en het leek erop dat de verwachtte voorn-invasie nog niet had plaats gevonden.

Tijdens de gehele officiele trainingsweek vingen we ook volop vis en wat dan vooral opvalt bij deze feederkampioenschappen is dat we bij het feedervissen absoluut een van de top teams zijn.
Bijna iedere captain komt weleens kijken en vaak zijn er de gehele dag wel “spionnen” om te zien wat we allemaal uitspoken.
Prima, Ik heb het liever zo dan wanneer er “geen kat” geinteresseerd is in ons. Dat heb ik in het verleden al vaak genoeg meegemaakt.

Zo verliep de hele trainingsweek bijna te goed eigenlijk. Nergens ook kregen we te maken met de hele moeilijk te bevissen plekken die er ook waren, tot de laatste trainingsdag toen we bijna uitsluitend zulke plaatsen bevisten.

De voorns waren, zeker in het begin van de week, niet aanwezig in grote hoeveelheden en steeds meer leek het erop dat ze niet zo’n grote rol gingen spelen. Dat zou nog een flinke misrekening worden!

We visten een prima eerste wedstrijddag en toch stonden we na die dag slechts 3e. We behaalden in totaal 24 klassementspunten en in grote vakken van 24 man is dat zeker niet veel. Engeland behaalde echter het belachelijke aantal van 11 punten, ongelooflijk goed, en ook Ierland had een klassementspunt minder behaald dan wij, eigenlijk door vrijwel uitsluitend te vissen op de…. voorns.

Een totaal van 11 punten was na de eerste dag al bijna niet meer in te halen voor ons maar we gingen in ieder geval vol voor de tweede plek. Toch werd dat geen gemakkelijke opgave zo bleek.

Op de tweede dag hadden we absoluut geen beste loting en bovendien waren de omstandigheden niet met ons.
Ook op de tweede dag stond er amper wind en dat zijn al geen goede brasem-omstandigheden. Niet ideaal voor ons want op die vis was onze tactiek toch vooral gebaseerd.
We zaten bovendien in verschillende sectoren niet bepaald “in de vis”. Op die plekken moesten we ons toch zien te redden met voorns en hybrides en dat lukte niet overal even goed.

Ik zag een rampscenario zich langzaam ontvouwen. Frankrijk, onze eerste achtervolger, deed het in enkele sectoren die ik kon overzien, bijzonder goed terwijl wij niet bepaald goed meekwamen.
Natuurlijk zei dit nog niet alles maar toch begonnen de donkere wolken zich aardig te ontwikkelen boven onze hoofden.

Voor de eerste keer in mijn leven als coach, en ik hoop vurig dat het ook voor de laatste keer is geweest, moest ik weg voor het einde van de wedstrijd.
De enige manier om tijdig terug in Nederland te zijn voor het Jeugd WK van de dag erna was een vlucht vanuit Dublin naar Eindhoven vroeg in de avond. Dat was eerst ruim 300 kilometer “vliegen” door Ierland om op tijd op de luchthaven te zijn en dat hield in dat ik het laatste half uur van de wedstrijd aan me voorbij moest laten gaan.
Verschrikkelijk en zoals ik al zei, ik hoop zoiets nooit meer mee te maken.

Toen ik wegreed had ik niet precies alle informatie maar zoals ik het inschatte was het “kantje boord” of we zelfs nog brons zouden pakken. Zilver of goud was zeker geen optie meer. Tja dan is het geen leuk autoritje zo kan ik de lezers verzekeren.

Het duurde me op een gegeven moment ook al veel te lang voordat ik een bericht kreeg van wie dan ook. Ik weet uit ervaring dat zoiets altijd een slecht teken is.
Ik wist dat Arnout vd Stadt een goede uitslag ging vissen, van de rest was ik niet bepaald zeker. Groot was dan ook de opluchting toen ik hoorde dat Peter vd Willik een keurige 4 had gevist vanuit een moeilijke positie.

Om een lang verhaal kort te houden, uiteindelijk bleken we toch nog brons te hebben. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen vooraf had gehoopt op een mooiere kleur maar ook vandaag viste Engeland “buitenaards” goed. Tja dan moet je daarin gewoon op dit moment je meerdere in erkennen.
Ook petje af voor de Ierse ploeg die ook nu heel veel kleine vis had gevangen. Een verdiende tweede plek voor hen dus.
Ook brons is iets om uiteindelijk trots op te zijn. Zowieso is iedere medaille op een WK een prestatie die we moeten koesteren. Er zijn er maar 3 van te winnen en de mensen die nog steeds denken dat wij qua feedervissen “van een andere planeet” komen en de besten ooit zijn op dat gebied komen zelf van een andere planeet.

Ook hier bleek dat het feedervissen giga populair aan het worden is, meer Internationaal ook dan welke andere discipline ook in de Internationale visserij en dat deze visserij zich enorm snel ontwikkelt, met name ook kwalitatief. Wij zullen ons verder dienen te ontwikkelen de komende jaren, anders worden we heel snel voorbij gestreefd.

Verder was dit zeker niet een gemakkelijke week. Wel een hele mooie week met uiteindelijk misschien niet het maximale maar wel toch best een bevredigend resultaat.

Nu op naar het WK in Nederland. Bepaalde dingen moeten anders en beter, maar vooral, iedereen gaat er best wat tijd moeten instoppen. Geen probleem voor wie geen zin of tijd heeft wat mij betreft, als je snapt wat ik bedoel.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *