Wedstrijden

18 t/m 28-6 E.K. Roeibaan Minsk Wit Rusland

Met deze reis ben ik al een heel tijdje in de weer geweest. Je hebt voor Wit Rusland nu eenmaal visa nodig voor alle teamleden en dat is op zich niet zo’n probleem als je maar precies weet wat je daarvoor allemaal moet doen.
Laat ik het zo zeggen, uiteindelijk konden we aan de reis beginnen. Met auto’s wel te verstaan want vliegen is nu eenmaal geen optie met zoveel vismateriaal.

Allereerst, de reis (waarvoor we uitgebreid gewaarschuwd waren door toch heel wat mensen) viel me enorm mee. Natuurlijk waren er wat kleine administratieve “dingetjes” bij de Pools-Wit Russische grens maar al met al konden we redelijk snel onze reis vervolgen.

Van Wit Rusland kan ik verder werkelijk niets slechts zeggen. Hele vriendelijke mensen vooral die bovendien bijzonder behulpzaam waren.
Ook de organisatie van de wedstrijd was gewoon prima te noemen. Ik had eigenlijk met de organisatoren te doen. Heel veel vooral West Europese landen waren hier niet aanwezig en voor de organisatie was dat gewoon sneu.
Iedereen zal best goede redenen gehad hebben om niet te gaan, van de andere kant, wij waren er ook. Ik begrijp dan ook niet alle problemen. Hoe dan ook, er waren veel minder deelnemende landen dan normaal en dat terwijl Wit Rusland zelf altijd wel ieder jaar overal aanwezig is. Zoals gezegd, sneu.

De roeibaan waarop we visten was een prachtig viswater voor zo’n evenement. Vooraf hadden we allemaal internet-foto’s gezien van veel en grote brasems maar ook was er volop vis te vangen met de vaste stok. Voorn en baars vooral en hier en daar zelfs ook een enkele brasem.

Wij waren vooral naar Wit Rusland gegaan met het matchvissen op de brasems in het achterhoofd. Al snel bleek echter dat die lang niet overal te vangen waren en dat ze zich bovendien iedere dag weer op andere plekken lieten zien.
Zo kon het gebeuren dat wij enkele dagen lang geen enkele brasem haakten en zoiets geeft nooit maximaal vertrouwen.
Dan was er plotseling weer een dag dat we juist heel veel brasems vingen. We konden die visserij dan ook wel degelijk goed uitvoeren, maar volledig daarop gokken leek geen goede optie.

Het is natuurlijk nu achteraf een hele gemakkelijke conclusie maar de Italiaanse tactiek om de brasems (en het matchvissen) volledig te negeren en volledig voor de voorns en de vaste stok te gaan was als teamtactiek helemaal niet zo slecht gezien.
Men werd zo uiteindelijk net geen Europees kampioen en eindigde (op een schamel puntje) als tweede achter het ook hier weer fantastische Tjechie.
Tjechie is misschien wel het meest succesvolle land in de Internationale wedstrijdvisserij op dit moment. Men heeft daar ook werkelijk alle vissoorten en alle soorten visserijen die Internationaal kunnen voorkomen. Een gigantisch voordeel natuurlijk.

Ook Individueel waren de eerste twee plaatsen voor Tjechen. Het bijzondere was dat het hier ook nog eens twee broers betrof, de broers Konopasek.
De derde plaats Individueel was voor Ramon Pasmans, die daarmee natuurlijk een schitterende prestatie leverde. Op beide dagen won hij zijn vak, net zoals de beide broers Konopasek, alleen was zijn vangstgewicht wat lager.

Leidde dit dan ook tot een goed teamresultaat? Nee, wat mij betreft niet. We behaalden over de twee wedstrijddagen ook enkele bijzonder matige resultaten in de verschillende sectoren en uiteindelijk eindigden we als 7e. Een teleurstelling wat mij betreft.

Al met al een hele bijzondere en toch ook wel hele moeilijke week. Heel anders ook dan normaal wanneer we al onze materialen gewoon zelf kunnen verzorgen.
Ik ben wel onder de indruk geraakt van dit land en dan met name van de vissers hier.

Het gaat echter uiteindelijk om de knikkers bij dit soort wedstrijden en het resultaat viel dit keer niet mee. Het is eenvoudig niet anders. We zijn als visland echt lang geen Engeland of Italie en zullen dus heus nog weleens vaker dit soort teleurstellingen krijgen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *