Wedstrijden

20-7 t/m 29-7 W.K. Jeugd Radece Slovenie Rivier Sava

De Sava is echt het allermooiste viswater dat ik ooit heb gezien! Wat een natuurwater en wat een ongelooflijk mooie omgeving ook. Enkele jaren geleden was ik hier al eens eerder voor een mannen E.K. en toen deden we het best redelijk met een 4e plaats uiteindelijk.

Ik kon me nog herinneren dat toen alles veranderde nadat het was gaan regenen. Eigenlijk kwam dat toen niet slecht uit voor ons omdat het allemaal veranderde van het vissen met bolo-hengels naar het voor ons toch meer vertrouwde vaste stokvissen.

Het is altijd goed om ergens naar toe te gaan met wat ervaringen vooraf als “baggage”. Toch kan het soms ook gevaarlijk zijn zoals we al eens leerden in Portugal. Sommige wateren veranderen nu eenmaal. Bij dit water kon ik me dat echter amper voorstellen vooraf.

We waren met ons U23 team ruim een week vooraf al aanwezig hier zodat we wat extra aandacht konden besteden aan het bolo-vissen. Iedere visser had daar enkele stokken speciaal voor aangeschaft maar in Nederland kan je dat soort visserij nu eenmaal amper beoefenen dus wat was er beter dan hier wat extra ervaring op te doen.
Alles verliep eigenlijk prima en iedereen kreeg al snel best wat vertrouwen in het vissen op deze manier.
Tegen de tijd dat de officiele trainingen begonnen hadden we volgens mij ons al aardig aangepast aan de situatie van hier. Neem daarbij nog de berichten die allemaal wezen op nog betere vangsten op het eigenlijke parkoers en het mag duidelijk zijn dat we geen van allen konden wachten op het “echte begin”, de officiele trainingsdagen.

Inmiddels waren ook de andere coaches en ook alle U 18 vissers aangekomen. Zij visten niet meer dan 5 kilometer verderop in dezelfde rivier en daar was alles ongelooflijk anders en eigenlijk totaal niet te vergelijken met de situatie bij “ons”. We besloten als coaches dan ook meteen om alles gescheiden aan te pakken verder, de enige goede mogelijkheid voor deze omstandigheden. Over het U18 kampioenschap kan ik dan ook amper iets vertellen verder, ik was er niet bij betrokken.

Als U23 groep hadden we enkele goede trainingsdagen en het vertrouwen in een goed resultaat was er absoluut. Zowel met vaste stok als bolo-hengels werden er veel en grote vissen gevangen, vooral Vimba’s (rood-nase), en ook (steeds meer naarmate de week vorderde) barbeel. Verder af en toe een kopvoorn en carassio (soort giebel).

Ook nu weer veranderde alles, precies zoals enkele jaren geleden.
Op de woensdag regende het de gehele dag. Dat hield in dat de rivier de Savinja, een zijrivier die net bovenstrooms van ons prakoers in de Sava uitmondt, bruin water kreeg dat ook op de Sava van invloed was op de waterkleur. Bovendien komt dat water rechtstreeks uit de bergen.

Vanaf toen waren de vangsten een stuk minder en dat bleef zo tot aan de wedstrijddagen. Het water was zich op de vrijdag voor de wedstrijd alweer aan het herstellen en tijdens het week-end van de wedstrijd werd het bloedheet. Ongelooflijk wat voor impact dit had op het vissen daar.

Tijdens de wedstrijddagen werd er redelijk gevangen als je naar de gewichten kijkt, toch was het veel minder en totaal anders allemaal dan tijdens de trainingen. Overal op het parkoers waren er vissers die zich concentreerden op het vangen van alvers. Die alvers waren eerder in de week totaal onbelangrijk en waren nu plotseling van het grootste belang. Een giga nadeel voor ons omdat we zo ongeveer de slechtste alver-vissers zijn van deze planeet.

We besloten om ons te concentreren op de grotere vissen maar wat we ook deden, we kwamen nooit echt aan goed vissen toe. De alvers zorgden er gewoon continu voor dat je niet fatsoenlijk kon vissen bij of op de bodem. Hoe kan zoiets nu toch terwijl het de gehele week geen enkel probleem vormde???

Ook nu nog begrijp ik, en ook de rest van begeleiding en team, hier niks van. Andere vissers die soms het lokaas zelfs meer wolkend en minder hard aanvoerden hadden niet de “alverproblemen” die wij wel hadden.

De klassering was uiteidelijk de slechtste die ik ooit meemaakte als coach. Hoe frustrerend kan zoiets zijn. Ik had echt veel verwacht van dit kampioenschap en dan wordt je met je team voorlaatste. Een dramatische eerste dag werd gevolgd door een tweede waarin amper of geen verbetering zichtbaar was.

Ik had echt te doen met onze vissers. Ook zij waren volledig verrast door deze situatie en dat verdiende men niet na toch een prima voorbereiding waarbij iedereen echt maximale inzet had getoond.

Wedstrijdvissen is een soms onbegrijpelijke sport en tegelijk is het ook allemaal heel erg simpel. Je bent zo goed als de gekozen tactiek en de uitvoering daarvan. Je mag de beste visser zijn van de gehele wereld, wanneer je niet op de goede manier aan het vissen bent dan houdt alles op.
Normaal gesproken lukt het in zo’n voorbereidingstijd wel om tot een goede tactiek te komen, nu mislukte dit blijkbaar volledig. Wij als coaches zijn daarvoor, nog meer dan bij seniorenwedstrijdvissen waarbij de inbreng van de vissers hierbij automatisch veel groter is, verantwoordelijk. Dat is ook geen probleem. Wanneer er ooit een moment is om “voor” een team te staan als coach dan is het wel hier en nu. Dat doen we dan ook maar dat zijn niet de leukste momenten zoals iedereen zich wel zal kunnen voorstellen.

Ik heb sinds dit kampioenschap al van alles gedaan om erachter te komen hoe andere teams dit hebben aangepakt. Zelfs die wetenschap heeft me nog niet kunnen helpen om het goed te begrijpen allemaal, behalve dan de alvervisserij. Daarop vissen heeft sommige landen zelfs medailles gebracht of in ieder geval heeft men zo op slechte plaatsen de meubelen gered.

Het is al met al het moeilijkste jaar dat ik ooit heb meegemaakt als coach. Al het gehele jaar is er wel ergens onrust, gezever en gezeur en dat houdt maar niet op. Niet te filmen hoeveel negatieve energie ik al maandenlang heb gestoken in totaal onbelangrijke zaken waarbij ik bovendien soms totaal eigenlijk niet betrokken ben.
Juist op zulke momenten lukt het allemaal veel minder goed, laat het greintje geluk dat je in deze sport gewoon ook nodig hebt je volledig in de steek en gebeurt het allemaal gewoon net niet.
Ondanks de wereldtitel bij het feedervissen is dit dan ook voor mij een teleurstellend jaar tot op heden. Op een enkele positieve uitzondering na valt het me vooral op dat “nieuwe talenten” nog een langere weg te gaan hebben dan zeker zij zelf maar ook ik hadden gedacht. Dat is misschien wel de grootste teleurstelling van allemaal en het is juist dat wat me sterkt in mijn gedachte dat voor het echt hoogste niveau uiteindelijk maar een heel select groepje vissers geschikt is.
Als dat al in toplanden zoals Italie en Engeland zo is, wie zijn wij dan in hemelsnaam om daar anders over te denken trouwens?  

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *