Wedstrijden

21 t/m 26-7 W.K. Jeugd Assen Noord-Willemskanaal

Ik schreef het al in mijn verslag over het WK Feedervissen, ik moest nog op zondagavond terugkeren in Nederland om de andere morgen op tijd in Assen te kunnen zijn waar de officiële trainingsweek begon voor het WK Jeugd.
Wel wat moeilijk allemaal, eigenlijk zou er een extra weekje moeten zitten tussen de verschillende Internationale kampioenschappen, maar goed het was nu niet anders.
Ik was om half elf op zondagavond in Eindhoven en gelukkig was zoon Robin er om me op te halen.
Snel naar huis en zo snel mogelijk nog wat slapen want om half drie ging de wekker. Uiteindelijk was ik om net iets over zes bij onze “thuisbasis” voor dit WK in Annen.

Het begon allemaal prima! Precies over het stukje Nederland waar we visten passeerde een regenfront dat ervoor zorgde dat het de gehele dag amper droog werd. Niet ideaal allemaal natuurlijk.

Samen met Ramon Pasmans begeleidde ik het U23 team, Jack Valkenburg deed het U18 team samen met Nico Bakkernes en Stefan Verhoeven begeleidde samen met Anja Groot het U14 team dat dit jaar voor het eerst meedeed in deze categorie.

Buitenstaanders staan bij zoiets waarschijnlijk niet eens stil maar je wilt echt niet weten wat het begeleiden van zo’n kampioenschap in eigen land allemaal inhoudt.
Voordat je ook maar aan de officiele trainingsweek kan beginnen is er al zoveel dat eraan vooraf is gegaan. Zelden is er door iedereen meer tijd gestoken in een Internationaal kampioenschap, dat durf ik gerust te stellen. Werkelijk iedere mogelijkheid is er benut om te trainen op dit water. Dat was ook nodig, zeker voor de jongste categorie, maar eigenlijk gewoon voor iedereen. Ik heb daarin al heel wat tijd gestoken en mijn collega-coaches nog veel meer.

Ook logistiek is dit een hele operatie geweest. Er moet wel van alles worden verzorgd voor 3 teams tegelijk. We hadden een prima locatie gevonden in Annen waar we met alle teams bij elkaar zaten, bij elkaar toch een groep van, inclusief begeleiders, ruim 25 man.
Alles verliep op dat gebied trouwens meer dan prima, niet in de laatste plaats door Paulien, Floor en Lucia Verhoeven die fantastisch werk deden achter de schermen en die van alles verzorgden, regelden en op orde hielden, super!

Tja, het vissen tijdens de trainingen ging nooit echt fantastisch bij de U23. Het ging allemaal zeker niet slecht maar de visserij verbeterde niet bepaald tijdens de trainingsweek op dat parkoers, integendeel, en dat was niet bepaald goed voor onze kansen.

Tegen het einde van de week werd er zelfs amper nog iets fatsoenlijks gevangen op ons parkoers en bij zulke omstandigheden zijn er echt betere teams dan wij, dat is wel gebleken.

Het gekke was dat er blijkbaar op het U18 parkoers veel meer vis was. Ik had er eerst maar amper erg in eigenlijk en stond er ook niet echt bij stil. Daar werden in de laatste dagen voor het kampioenschap wel, plaatselijk, veel brasems gevangen en zowieso gewoon meer vis.
Bij de U14 was het zowieso beter. Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier is er op het Havenkanaal, het parkoers voor de U14, altijd gewoon meer vis aanwezig dan op het Noord-Willemskanaal.

De eerste wedstrijddag verliep dramatisch voor onze U23 groep. Er werd bijzonder weinig gevangen en we kwamen gewoon niet goed genoeg mee bij zo’n echte “peuter” visserij. Het valt me telkens weer op, ik heb het ook al eens vaker geschreven, dat wij bij ’n echt moeilijke visserij vaak te kort komen, terwijl we toch vaak genoeg zulke omstandigheden meemaken.
Wanneer het gaat om het vangen van enkele visjes zijn er echt betere landen dan wij en dat bleek ook hier. Met name Polen en Frankrijk zijn daarin gewoon veel meer ontwikkeld en dat is gebleken.
Hier ging het om het heel voorzichtig bijschieten van ENKELE maden of pinkies, om het vissen “hoog in het water” ook. Allemaal dingen die wij niet bepaald dagelijks doen en waarin we absoluut de noodzakelijke ervaring misten. Zo simpel is het. Het gevolg? Overal een of twee hele kostbare verspeelde visjes en uiteindelijk een ronduit dramatische 13e plek in de tussenstand na de zaterdag. Bijzonder teleurstellend natuurlijk.

Bij de andere categorien was het allemaal veel beter gegaan. De U18 stond na de eerste dag 3e en de U14 4e met in beide categorien volop kansen op medailles. In ieder geval daar was misschien nog eer te behalen.

Uiteindelijk zou het allemaal tegenvallen. Het eerste “negatieve” sein kwam al tijdens de loting waar ik bijna meer geïnteresseerd was in de U14 en U18 groep dan in die van ons zelf.
In beide groepen lootten we een “binnenste” nummer in een staart vak. Waardeloos natuurlijk, hoe kan het bestaan op zo’n moment!

Voor de U23 groep was er na de eerste dag weinig meer nog te behalen dan wat eerherstel. Tot op gegeven hoogte kwam er dat ook wel. We behaalden uiteindelijk op die tweede dag maar 3,5 punten meer dan de dag overwinnaar. En dat terwijl het nog steeds allemaal absoluut niet perfect liep overal. Blijkbaar kunnen we het dus toch, meedoen met de betere teams onder dat soort omstandigheden. Het kalf was echter al verdronken natuurlijk op de 1e dag en uiteindelijk eindigden we als 8e.

Ook de andere categorieën redden het uiteindelijk niet. De U18 eindigde uiteindelijk na een matige tweede dag als 7e en de U14 na een zo begrijp ik ongelukkige dag als 5e. Geen medailles dus en dat was een behoorlijke tegenvaller.

Let wel, we hebben de laatste jaren nu niet bepaald top gepresteerd tijdens de jeugdkampioenschappen dus we waren de laatsten om te rekenen op medailles. Wel heb je in je achterhoofd natuurlijk dat het nu in eigen land allemaal beter kan. Daar geloofden we in en daar hebben we ook volgens mij al het mogelijke aan gedaan. Dat bleek echter niet genoeg.

Ik ben ervan overtuigd dat onze jeugd nu veel beter is dan enkele jaren geleden en incidenteel laten we dat ook weleens zien op Individueel gebied. Juist echter wanneer er Individuele uitschieters zijn wordt de kans op teammedailles groter en die zijn er de laatste jaren gewoon nooit geweest. Wij zijn dus wel verbeterd maar zijn er ook niet zoveel mee opgeschoten. De reden daarvoor is simpel, op Internationaal gebied ontwikkelt het jeugdvissen zich enorm snel. Ik durf ook gerust te zeggen dat ik bij de U23 nog nooit een sterker deelnemersveld zag dan hier en ik hoorde vergelijkbare berichten van mijn collega-coaches.

Volgend jaar zijn de Jeugd Wereldkampioenschappen in Servië. Ook dan zal er vooraf volop dienen te worden getraind door iedereen.
Als we dat niet kunnen organiseren of opbrengen gaan we ook daar naartoe als “bladvulling” en dat kan toch nooit de bedoeling zijn.

Vooropgesteld dat ik bij het analyseren van dit kampioenschap allereerst de hand in eigen boezem steek. Verschillende dingen  zou ik nu anders doen, maar goed, zulke analyses krijg je altijd op dit soort momenten. Zo ontwikkel je jezelf ook weer als coach.

Weet je waarover ik me echter echt zorgen maak wanneer ik kijk naar het jeugdvissen in Nederland? We hebben veel en veel te weinig echte “die-hards”. Je kunt nu eenmaal niet in Nederland de kost verdienen met wedstrijdvissen. Ik stel daar echter meteen tegenover dat hetzelfde feit geldt voor bijna alle andere landen die hier meededen.
Ik begrijp best dat een maatschappelijke carrière voor gaat maar dan nog. Het volstaat niet om alleen hard voor je sport te werken in de aanloop naar een W.K., je moet dat gewoon altijd doen, een heel jaar lang en dat vele jaren lang. Ik zie in ons land heel veel goede jonge vissers die “graag gaan vissen”. Echte “die-hards”, vissers die er bijna alles voor opzij zetten, ken ik echter maar weinig. Te weinig!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *