Wedstrijden

4 t/m 14-9 Prelog, Kroatie, Drava, WK Senioren

Ik kende de rivier de Drava al. Ik heb er zelfs best mooie herinneringen aan. In 1990 werd het WK ook op deze rivier gehouden maar toen in Maribor in het toenmalige Joego-Slavie en het huidige Slovenie. Ik verloor toen net een Individuele podiumplek op gewicht en werd 4e, dezelfde klassering die we met ons team behaalden. Bovendien was het de eerste keer dat Bob Nudd voor het eerst Wereldkampioen werd en met hem viste ik heel vaak in die tijd.

Nu visten we dus op dezelfde Drava maar nu zo’n 100 kilometer meer benedenstrooms. Om precies te zijn visten we in een van de stuwkanalen die liggen net onderstroom van de 8 energiecentrales die hier liggen langs de rivier.

We hadden vooraf al heel wat gehoord over de bijzondere vis omstandigheden hier met belachelijk sterke stroming en ook hele grote vissen. Dit werd dus een “uitdaging” om het maar simpel te zeggen.
Gelukkig waren we al ruim voor de trainingsweek ter plaatse aanwezig. Erg belangrijk en eigenlijk een “must”. We hadden zo tijd om alle noodzakelijke materialen te verzamelen en ook om enkele dagen al te vissen onder zoveel mogelijk vergelijkbare omstandigheden.
Zo dachten we al voor de officiële trainingsweek best veel geleerd te hebben.

Toch werd de eerste trainingsdag niet bepaald een groot succes. Ik kan me nog herinneren dat bijna iedereen in ons team na enkele uren op de oever stond. Het klopte gewoon allemaal niet waarmee we bezig waren.
Nu werd er niet zoveel gevangen nog maar onze geplakte maden/steentjes-mengeling was gewoon niet goed en ook waren de gebruikte lijnen nog niet optimaal.

We gebruikten, voor het eerst eigenlijk, destrina, een lokaal veel gebruikt wit poeder dat heel anders kleeft dan het Rubber dat we normaal gebruiken. In het begin werkte wat we deden prima, maar na verloop van tijd begon alles te zweten en was er geen fatsoenlijke bal meer te maken.

Na enkele “spionage-missies” bij enkele teams met veel meer ervaring op dit gebied en enkele testjes in een nabij gelegen riviertje waar we precies konden zien in het kraakheldere water hoe alles onder water “reageerde” hadden we het allemaal veel beter voor elkaar op voer-gebied.

Een ander groot probleem vormde de verspeelde vissen. Iedereen had daar heel veel last van. Ik ben ervan overtuigd dat heel veel vissen “vals” gehaakt werden maar ook waren er soms goed gehaakte vissen die hele dikke onderlijnen wisten af te snijden via de rugvin. Barbelen waren verschrikkelijk op dat gebied. Uiteindelijk hebben vrijwel al onze vissers tijdens de wedstrijddagen met loodlijntjes gevist met daarop alle val loodjes en daaraan vast de onderlijn van gevlochten draad. Mocht je de bodem haken dan brak op deze manier het loodlijntje want die lijn was natuurlijk ietsje dunner dan de hoofdlijn en kon je toch binnen enkele seconden weer op dezelfde manier verder vissen. De gevlochten draad werd absoluut niet zo snel afgesneden door de rugvin van de gehaakte barbelen, dat bleek duidelijk tijdens de wedstrijddagen en zo vingen we enkele echt grote vissen.

De eerste wedstrijddag verliep ongelooflijk goed. We behaalden in totaal maar 16 klassementspunten (1-1-2-5-7). In vakken van 18 man en bij deze omstandigheden was dat heel weinig en ik dacht meteen dat we daarmee wel 1e moesten staan. Dat bleek ook en we hadden zelfs 7 punten voorsprong op het eerste achtervolgende land. Een prachtkans dus op een geweldig resultaat.

Toen we terug kwamen na de captains/meeting was iedereen alweer gefocust op de tweede wedstrijddag en juist dat heb ik eerder weleens anders gezien. Super om dit zo mee te maken en ook een teken dat er zo langzaam aan best ervaring in het team zit.

Ik was meer bang voor de omstandigheden dan voor wat anders ook. Het water bleef maar stijgen en ik was bang dat het water meer en meer zou verkleuren wat ervoor kon zorgen dat er nog maar nauwelijks vis gevangen zou worden. Dat zou ervoor kunnen zorgen dat het een “loterij” zou worden. Gelukkig zag het water er op de zondagmorgen nog beter uit dan we verwachtten  maar toch was ik vooraf niet echt zeker over de vangsten.

Er werd de tweede dag ook minder gevangen. Vooral in het begin van de wedstrijd. Uiteindelijk viel het nog mee en, nog belangrijker, we deden het ook nu bijzonder goed. Op de helft van de wedstrijd wist ik zeker dat we in 3 vakken meededen voor de vak winst. Ook hadden we echter nog Dieter Friederichs die in het C-vak nog geen vis had weten te vangen op een dramatisch slecht stuk. Ik heb dit al vaker geschreven de laatste dagen en misschien zal Dieter er niet echt blij mee zijn maar hij heeft ons al zo vaak uit moeilijke situaties gered dat ik in ieder geval blij was dat juist hij daar zat. Met alle respect voor iedereen maar als er iemand daar de meubelen kon redden dan was hij het wel. Overigens ging het ook bij Jurgen Spierings in vak D niet echt top die tweede dag.

Uiteindelijk redde ook nu Dieter zich weer door uit een hele moeilijke situatie met een 6 weg te komen. Echt super! Jurgen bleef uiteindelijk steken op een 11 nadat hij ook nog een halve hengel was kwijt geraakt aan een te sterke barbeel.

Uiteindelijk behaalden we op de tweede dag 22 punten (1-2-2-6-11). Toch waren we nog niet 100% zeker want ook Tjechie en Servie, onze naaste belagers, hadden het heel goed gedaan. Na een lange tijd van wachten kwam dan toch het verlossende en eigenlijk ongelooflijke bericht dat we gewonnen hadden.

Wereldkampioen! Ik kan het nog steeds maar amper bevatten. Natuurlijk was dit een van de belangrijkste doelen 10 jaar geleden toen ik met dit werk begon. Zoiets is echter gemakkelijker gedacht dan gedaan!
Vooral de laatste jaren ben ik er pas goed achter gekomen hoe goed sommige tegenstanders eigenlijk zijn en om eerlijk te zijn, ik had de moed op een echte overwinning bijna al opgegeven. Medialles misschien eens af en toe, ja,  maar echt winnen?

Nu is het toch zover en het is hoe dan ook niet bepaald gestolen volgens mij. We waren hier beter dan ik voor mogelijk gehouden heb vooraf en bovendien klopte de aanpak perfect. Als je tijdens de twee wedstrijddagen 1e en 2e wordt dan is het volgens mij best verdiend.
Zoals gezegd, ik kan het nog steeds maar amper bevatten maar het is echt zo. Prachtig!!

Behalve de vissers hebben heel wat mensen achter de schermen “bloed, zweet en tranen” gelaten om dit alles te bereiken. Ook vanuit Sportvisserij Nederland is er tegenwoordig steun (en geld) die vroeger niet te bedenken was. Toch wil ik er een iemand in het bijzonder uitlichten zonder wie dit alles nooit had kunnen gebeuren. Stefan Verhoeven is nog niet eens zo heel lang betrokken bij dit alles, toch heeft hij in die tijd bij werkelijk iedereen een onuitwisbare indruk gemaakt en achter gelaten. Ik zou het in ieder geval niet kunnen hebben vol gehouden zonder hem. Als ik dus iemand in het bijzonder deze titel gun dan is het wel Stefan! 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *