Internationaal Wedstrijden

7 t/m 16-9 WK Senioren Tjechie, Uherske Hradiste, rivier Morava

Ik ben net terug op het moment dat ik dit schrijf en ik zit eigenlijk nog “vol” met mijn gedachten bij de wedstrijd. Misschien is het dan ook wel goed om juist nu te schrijven.

Allereerste reactie? Wat een giga teleurstelling! Ik had me dit alles, uiteraard, heel anders voorgesteld. Ik denk iedereen. Deze 17e plaats in het eindklassement na 2 dagen is de slechtste klassering die ik als coach bij de senioren ooit heb meegemaakt.

De rivier de Morava is een prachtig viswater. We waren hier al eerder enkele jaren geleden toen we er het EK visten (in 2008). Dat ging allemaal prima want we finishten toen als 3e. Ik kan me nog herinneren dat we eigenlijk teleurgesteld waren omdat het gevoel overheerste dat we de winst hadden verspeeld.

In dit water zwemt er van alles rond. Brasem, voorn, kopvoorn, nase, karper, carassio, ze spelen allemaal soms een rol hier.
Wat er ook rond zwemt zijn gigantische hoeveelheden alvers en juist deze alvers hebben ons voor onoplosbare problemen gezet het afgelopen week-end.

De voortekenen waren niet gunstig. Alle info vooraf wees erop dat er erg matig werd gevangen en dat enkele kilotjes alvers zo ongeveer het enige was dat er te vangen viel. Langdurige droogte waardoor er relatief weinig water stond in de rivier met bovendien niet al te veel zuurstof zou de oorzaak zijn.

Toen we aankwamen zag het er allemaal inderdaad niet geweldig uit. Veel alvers en weinig andere vissen, daar kwam het op neer. Bovendien kregen we nog meer info die allemaal niet al te positief was.

Tijdens de eerste oefendagen van de officiele trainingsweek bleek het allemaal bijzonder mee te vallen.
Inderdaad veel alver maar zeker ook meer dan genoeg andere vissen. Zowel bolo, match (in combinatie met schuifdobbers) als vaste stok bleken, afhankelijk van het gedeelte van het parkoers waar je viste, succesvolle vismanieren.
Bovendien leek het belang van de alvers af te nemen naarmate de trainingsweek vorderde. Dat is iets wat je eigenlijk altijd ziet tijdens zo’n trainingsweek onder normale omstandigheden.

Ik begon steeds meer vertrouwen te krijgen in een goede uitslag want tijdens die trainingen deden we het uitstekend. Bolo en zeker het vissen met schuifdobbers is bij ons tegenwoordig uitstekend verzorgd gewoon. Meer dan uitstekend zelfs, en juist die vismanieren leken bijzonder belangrijk te worden op die plaatsen waar de meeste stroming aan de overzijde van de rivier was.

Zelf had ik de wersvoorspellingen nog niet echt gevolgd maar op de woensdag hoorde ik over een nacht regen waarna alles weer zou opklaren.
Nou die nacht spoelde het continu waardoor de gehele situatie plotsklaps volledig veranderde. De donderdagtraining, normaal de belangrijkste trainingsdag, viel zelfs letterlijk volledig in het water. Bussen en auto’s reden zich overal vast en er viel totaal niet te vissen.
De Morava lijkt misschien een grote rivier, in vergelijking met onze rivieren is het een stroompje en dat stroompje veranderde in korte tijd in een snelstromend water.
Kenmerkend voor zulke wateren is dat het water na regen snel komt maar ook relatief snel weer weg is. Ik had dan ook in stilte nog hoop dat alles weer terug goed ging komen en dat de omstandigheden zelfs ideaal gingen zijn tijdens het week-end.

Tijdens de vrijdagtraining werden op het gehele parkoers misschien 10 normale vissen gevangen, de rest was uitsluitend alver. Om gek van te worden want ik weet inmiddels wel als coach dat we bij die visserij volledig kansloos zijn. Zo frustrerend!

Ik was tijdens de eerste wedstrijddag in sector D, normaal ingeschat als het slechtste vak. Christian Surquin viste hier een prima wedstrijd. Na een matige start viste hij zich met uitsluitend alvers naar een vijfde plek. Petje af.
Er werden hier en daar ook alweer enkele grotere vissen gevangen, een enkele kopvoorn en vooral verder brasem. Jurgen Spierings in vak E won hiermee zelfs zijn vak.
Dieter Friederichs viste nog een 3 in zijn vak dus tot daar ging alles goed. Probleem waren de andere twee vakken waar het Bert Aufderhaar en Stefan Altena veel minder goed was vergaan. 38 punten en een 13e plek in het tussenklassement was het resultaat.

Iedereen verwachtte een andere visserij op de tweede wedstrijddag. Meer grote vissen en minder alver. Ook ik had die overtuiging. Vooral nadat ik, ook nu weer in sector D, het water had gezien. Ik heb zeker voor de wedstrijd 20 grote vissen zien springen en het water was zeker 30% trager dan op de eerste wedstrijddag.

Het bleek allemaal een volledig foute inschatting. Er werd totaal bijna geen grote vis gevangen , een enkele uitzondering daargelaten. Alver, alver en nog eens alver, daarop kwam het allemaal neer.
Ook nu visten we 2 goede uitslagen maar ook 3 hele slechte klasseringen wat ons volledig kansloos maakte voor een beweging naar voor in het klassement. We gingen zelfs nog wat zakken.

Het is zo een bijzonder frustrerende week geworden. Eerlijk is eerlijk, bij dit soort visserij zijn we kansloos en dat is ook bijna niet te veranderen. We hebben in Nederland nu eenmaal geen alvers meer en juist deze specifieke visserij vereist regelmatige training.

Wanneer je de uitslag goed analyseert dan zie je een in de ogen van veel “insiders” vreemd resultaat waarbij de zogenaamde toplanden nu eens niet helemaal bovenin eindigen. Met name “midden” Europese landen voeren de boventoon en zonder uitzondering landen waar alvervissen een tweede natuur is voor iedere wedstrijdvisser.

Ik doe dit werk nu ruim zes jaar. Ik heb vaak gedacht aan dit soort omstandigheden maar zelfs wanneer het erop leek dat alvers een grote rol gingen spelen bleek alles uiteindelijk anders. Ik dacht zelfs al dat alvers en een complete trainingsweek geen goede combinatie konden zijn. Inmiddels weet ik beter dus.

Dit jaar lijken alvers wel de belangrijkste vissoort die er bestaat. Het EK? Veel alvers. Het WK Jeugd? Heel veel alvers. Nu het WK Senioren? Bijna uitsluitend alvers. Het houdt niet op.
In die zes jaar zijn we bij veel verschillende vismanieren gigantisch veel verbeterd. Zodanig zelfs dat we ook goed mee doen wanneer we te maken hebben met een werphengelvisserij in welke vorm dan ook.

Het vissen op alvers is echter iets anders. Het enige dat ik me kan bedenken om hierin te verbeteren is het aanknopen van meer internationale contacten en het vissen van wedstrijden tegen landen  en op plaatsen waar die visserij bepalend is. Dat is overigens veel makkelijker gezegd dan gedaan. Berlijn (onder sommige omstandigheden en op sommige momenten) is zo’n beetje de dichtstbijzijnde plek waar op alvers fatsoenlijk is te vissen en dat is toch een heel stukje hier vandaan.

Zo is het al met al een jaar geworden waar ik minder haar van heb gekregen en waarbij dat wat er nog wel staat grijzer moet zijn geworden.
Natuurlijk hebben we bij het WK Feeder en ook het WK Dames mooie resultaten bereikt maar bij mij overheerst toch vooral “de rest”. Veel te veel ronduit matige resultaten en vooral ook veel en veel teveel gezever dat enorm veel negatieve energie heeft gekost, nu nog kost en ook nog gaat kosten.
Zeker geen superjaar dus wat mij betreft maar ik begrijp dat dat ook niet altijd zomaar kan. We hebben namelijk ook te maken met tegenstanders en die worden op alle fronten alleen maar sterker en in sommige gevallen zijn die, zoals nu hier bij het WK, zelfs veel sterker dan wij.

Er komen nu een paar enerverende maanden aan. De laatste TC’s, de IAM in Brandeburg niet te vergeten en intussen ook weer het maken van allerlei keuzes.
Alle data van deze laatste wedstrijden vallen iets vroeger dan normaal en dat heeft 1 bijzonder groot voordeel. Mijn “visseizoen” kan ook eerder beginnen. Ik heb in geen jaren zoveel zin gehad om weer lekker te gaan vissen en wel zo vaak mogelijk.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *